ਦਾ ਅਬਦਾਲੀ ਨੂੰ ਇਹ ਸਾਫ ਸੁਨੇਹਾਂ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਧਰਤੀ ਖਾਲਸਾ ਜੀ ਦੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਨਾ ਤਾਂ ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਦਾਖਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟੇ ਬਿਨਾ ਏਥੋਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਏਗਾ। ਸ਼ਾਹ ਜਦੋਂ ਲਾਹੌਰ ਦਾ ਹਾਕਮ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੈਮੂਰ ਨੂੰ ਤੇ ਬਖਸ਼ੀ ਜਹਾਨ ਖਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਨਾਇਬ ਲਾ ਕੇ ਕਾਬਲ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ ਤਾਂ ਗੁੱਜਰਾਂਵਾਲੇ ਤੋਂ ਸਰਦਾਰ ਚੜਤ ਸਿੰਘ ਉਸ ਦੇ ਮਗਰ ਹੋ ਤੁਰਿਆ। ਅਬਦਾਲੀ ਆਪਣੀ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਫੌਜ ਤੈਮੂਰ ਕੋਲ ਲਾਹੌਰ ਛੱਡ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦ ਤਕ ਅਬਦਾਲੀ ਸਿੰਧ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਗਿਆ, ਸਰਦਾਰ ਚੜ੍ਹਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨੱਕ ਵਿਚ ਦਮ ਕਰੀ ਰੱਖਿਆ। ਸਵੇਰੇ, ਆਥਣੇ, ਰਾਤ ਇਸ ਰਣਨੀਤੀ ਨਾਲ ਹਮਲੇ ਕੀਤੇ ਕਿ ਨਾ ਤਾਂ ਅਫਗਾਨ ਬੇਫਿਕਰੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਸਕੇ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਲੜ ਸਕੇ। ਲੁੱਟ ਦੇ ਬਚੇ ਖੁਚੇ ਮਾਲ ਦਾ ਫਿਕਰ ਅਬਦਾਲੀ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਸਤਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
"ਏਸ ਬਦਬਖ਼ਤ ਨੇ ਕਦੇ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ ਦਾ ਸਾਹ ਨਹੀਂ ਲੈਣ ਦਿੱਤਾ", ਬੇਬਸ ਅਬਦਾਲੀ ਬੋਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਿੰਧ ਤੋਂ ਲਾਹੌਰ ਵਾਪਸ ਮੁੜਦੇ ਜਹਾਨ ਖਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਤੇ ਕਹਿਨ ਲੱਗਾ,
"ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਮੁੜਦੇ ਤਕ ਇਹਨਾਂ ਕਾਫਰ ਸਿਖਾਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲਵੇਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡੇ ਇਨਾਮ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋਏਂਗਾ"
"ਜੀ ਦੁੱਰੇ ਦੁਰਾਨੀ... ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਵਾਹ ਲਾ ਦਿਆਂਗਾ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਆਉਂਦਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਸਿਖਾਂ ਦਾ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਮੁਕੰਮਲ ਸਫਾਇਆ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇਗਾ"
“ਆਮੀਨ”, ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਅਬਦਾਲੀ ਨੇ ਜਹਾਨ ਖਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ।
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਦਾਅਵੇਦਾਰ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਮੁਗਲਾਂ ਨੇ ਅਬਦਾਲੀ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਅਫਗਾਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਮਝ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦਾ ਅਸਲੀ ਵਾਰਸ ਤਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਬਣਾਈ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਦਿਨ ਥੋੜੇ ਹੀ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਰਾਜ ਭਾਗ ਦੇ ਵਾਰਸ ਬਣ ਜਾਣਾ ਸੀ।
ਖਾਲਸਾ ਭਾਵੇਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਵਿਚਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਰਾਜ ਭਾਗ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੇ ਮਹਿਲ ਮਾੜੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਗੱਲ ਇਹ ਵੀ ਸੀ ਕਿ ਖਾਲਸੇ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ
