ਜਲ ਕੀ ਭੀਤਿ ਪਵਨ ਕਾ ਥੰਭਾ ਰਕਤ ਬੂੰਦ ਕਾ

ਗਾਰਾ ॥ ਹਾਡ ਮਾਸ ਨਾੜੀ ਕੋ ਪਿੰਜਰੁ, ਪੰਖੀ ਬਸੈ

ਬਿਚਾਰਾ ॥੧॥ ਪ੍ਰਾਨੀ, ਕਿਆ ਮੇਰਾ ਕਿਆ ਤੇਰਾ ॥

ਜੈਸੇ ਤਰਵਰ ਪੰਖਿ ਬਸੇਰਾ ॥੧॥ਰਹਾਉ॥ ਰਾਖਹੁ

ਕੰਧ ਉਸਾਰਹੁ ਨੀਵਾਂ ॥ ਸਾਢੇ ਤੀਨਿ ਹਾਥ ਤੇਰੀ

ਸੀਵਾਂ ॥੨॥ ਬੰਕੇ ਬਾਲ ਪਾਗ ਸਿਰ ਡੇਰੀ ॥ ਇਹੁ

ਤਨੁ ਹੋਇਗੋ ਭਸਮ ਕੀ ਢੇਰੀ ॥੩॥ ਊਚੇ ਮੰਦਰ

ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ॥ ਰਾਮ ਨਾਮ ਬਿਨੁ ਬਾਜੀ ਹਾਰੀ ॥੪॥

ਮੇਰੀ ਜਾਤਿ ਕਮੀਨੀ ਪਾਤਿ ਕਮੀਨੀ, ਓਛਾ ਜਨਮੁ

ਹਮਾਰਾ ॥ ਤੁਮ ਸਰਨਾਗਤਿ ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਚੰਦ, ਕਹਿ

ਰਵਿਦਾਸ ਚਮਾਰਾ ॥੫॥੬॥

ਪਦ ਅਰਥ : ਭੀਤਿ-ਕੰਧ । ਪਵਨ-ਹਵਾ । ਥੰਭਾ-ਥੰਮ੍ਹੀ । ਰਕਤ-ਮਾਂ ਦੀ ਰੰਤ । ਬੂੰਦ-ਪਿਉ ਦੇ ਵੀਰਜ ਦੀ ਬੂੰਦ । ਪੰਖੀ-ਜੀਵ-ਪੰਛੀ ।੧।

ਪ੍ਰਾਨੀ-ਹੇ ਬੰਦੇ ! ਤਰਵਰ-ਰੁੱਖਾ(ਉੱਤੇ)। ਪੰਖ-ਪੰਛੀ।੧।ਰਹਾਉ।

ਨੀਵਾਂ-ਨੀਹਾਂ । ਸੀਵਾਂ-ਸੀਮਾ, ਹੱਦ, ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਥਾਂ ।੨।

ਬੰਕੇ-ਸੋਹਣੇ ਕੇ । ਡੇਰੀ-ਵਿੰਗੀ, ਟੇਢੀ ।੩।

ਬਾਜੀ-ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਖੇਡ ।੪।

ਪ੍ਰਤਿ-ਕੁਲ ਗੋਤ । ਓਛਾ-ਨੀਵਾਂ । ਸਰਨਾਗਤਿ-ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ । ਰਾਜਾ-ਹੇ ਰਾਜਨ ! ਕਹਿ-ਕਹੋ। ਚੰਦ-ਹੇ ਚੰਦ ! ਹੇ  

ਅਰਥ : ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ (ਸਿਰਫ਼ ਰਾਤ ਲਈ) ਡੇਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ (ਤਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵੱਸੋਂ ਜਗਤ ਵਿਚ ਹੈ) । ਹੇ ਭਾਈ ! ਫਿਰ, ਇਹਨਾਂ ਵਿਤਕਰਿਆਂ ਤੇ ਵੰਡਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ।੧।ਰਹਾਉ।