ਵਰਤੇ ਹਨ; ਭਾਵ, ਇਕ ਪਾਸੇ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼-ਰੂਪ ਸੋਹਣਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਮੈਂ ਜੀਵ ਹੋਛਾ ਤੇ ਕਮੀਨਾ। ਜੇ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਸ੍ਰੀ ਰਾਮ ਚੰਦਰ ਜੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਉਪਾਸ਼ਕ ਹੁੰਦੇ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਲਫ਼ਜ਼ 'ਮਾਧ' ਨਾ ਵਰਤਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ 'ਮਾਧੋ' ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ, ਤੇ ਇਕ ਅਵਤਾਰ ਦਾ ਪੁਜਾਰੀ ਦੂਜੇ ਅਵਤਾਰ ਦਾ ਨਾਮ ਆਪਣੇ ਅਵਤਾਰ ਵਾਸਤੇ ਨਹੀਂ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ।

ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਭਾਵ : ਇੱਥੇ ਰੈਣਿ-ਬਸੇਰਾ ਹੈ। 'ਮੈਂ ਮੇਰੀ’ ਕਿਉਂ ?

ਚਮਰਟਾ ਗਾਂਠਿ ਨ ਜਨਈ॥ ਲੋਗੁ ਗਠਾਵੈ ਪਨਹੀ

॥੧॥ਰਹਾਉ॥ ਆਰ ਨਹੀ ਜਿਹ ਤਪਉ॥ ਨਹੀ

ਰਾਬੀ ਠਾਉ ਰੋਪਉ ॥੧॥ ਲੋਗੁ ਗੰਠਿ ਗੰਠਿ ਖਰਾ

ਬਿਗੂਚਾ ॥ ਹਉ ਬਿਨੁ ਗਾਂਠੇ ਜਾਇ ਪਹੂਚਾ ॥੨॥

ਰਵਿਦਾਸ ਜਪੈ ਰਾਮ ਨਾਮਾ ॥ ਮੋਹਿ ਜਮ ਸਿਉ

ਨਾਹੀ ਕਾਮਾ ॥੩॥੭॥

ਪਦ ਅਰਬ : ਚਮਰਟਾ-ਗ਼ਰੀਬ ਚਮਿਆਰ । ਗਾਂਠਿ ਨ ਜਨਈ-ਗੰਢਣਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ । ਗਠਾਵੈ-ਗੰਢਾਉਂਦਾ ਹੈ । ਪਨਹੀ-ਜੁੱਤੀ ।੧।ਰਹਾਉ।

ਜਿਹ-ਜਿਸ ਨਾਲ । ਤੋਪਉ-ਤੋਪਉਂ, ਤ੍ਰੈਪਾ ਲਾਵਾਂ । ਠਾਉ—ਥਾਂ, ਜੁੱਤੀ ਦੀ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਥਾਂ । ਰੋਪਉ-ਰੋਪਉਂ, ਟਾਕੀ ਲਾਵਾ ।੧।

ਗੰਠਿ ਗੰਠਿ-ਗੰਢ ਗੰਢ ਕੇ । ਖਰਾ-ਬਹੁਤ । ਬਿਗੂਚਾ-ਖ਼ੁਆਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ । ਹਉ-ਮੈਂ । ਬਿਨੁ ਗਾਠੇ-ਗੰਢਣ ਦਾ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ ।੨।

ਮੋਹਿ-ਮੈਨੂੰ । ਸਿਉ-ਨਾਲ । ਕਾਮਾ-ਵਾਸਤਾ ।੩।

ਨੋਟ : ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਬਨਾਰਸ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਸਨ, ਤੇ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਭਾਰਾ ਕੇਂਦਰ ਚਲਿਆ ਆ ਰਿਹਾ