ਚੰਗੀ ਸੋਭਾ । ਜਗਿ-ਜਗਤ ਵਿਚ । ਸੋਇ-ਉਹ ਮਨੁੱਖ ।੧।ਰਹਾਉ।
ਡੋਮ-ਡੂਮ, ਮਿਰਾਸੀ । ਮਲੇਛ ਮਨ-ਮਲੀਨ ਮਨ ਵਾਲਾ । ਆਪੁ-ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ । ਤਾਰਿ-ਤਾਰ ਕੇ । ਦੋਇ-ਦੋਵੇਂ ।੧।
ਧੰਨਿ-ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ । ਗਾਉ-ਪਿੰਡ । ਠਾਉ-ਥਾਂ । ਲਇ-ਜਗਤ ਵਿਚ । ਜਿਨਿ-ਜਿਸ ਨੇ । ਸਾਰ-ਸ੍ਰੇਸ਼ਟ । ਤਜੇ-ਤਿਆਗੇ । ਆਨ-ਹੋਰ । ਮਗਨ-ਮਸਤ । ਬਿਖੁ-ਜ਼ਹਿਰ । ਖੋਇ ਡਾਰੇ-ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ।੨।
ਸੂਰ-ਸੂਰਮਾ । ਛਤ੍ਰਪਤਿ-ਛੱਤਰਧਾਰੀ । ਪੁਰੈਨ ਪਾਤ-ਚੁਪੱਤੀ । ਸਮੀਪ-ਨੇੜੇ। ਰਹੈ-ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜੀਉ ਸਕਦੀ ਹੈ । ਭਨਿ-ਭਨੈ, ਆਖਦਾ ਹੈ । ਜਨਮੇ-ਜੰਮੇ ਹਨ । ਜਨਮੇ ਓਇ-ਉਹੀ ਜੰਮੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹੀ ਜੰਮਣਾ ਸਫ਼ਲ ਹੈ । ਓਇ-[ਲਫ਼ਜ਼'ਓਹ' ਤੋਂ ਬਹੁ-ਵਚਨ} ਉਹ ਬੰਦੇ ।੩।
ਅਰਬ : ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਭੀ ਕੁਲ ਵਿਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਭਗਤ ਜੰਮ ਪਏ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚੰਗੀ ਜਾਤ ਦਾ ਹੈ ਚਾਹੇ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤ ਦਾ ਚਾਹੇ ਕੰਗਾਲ ਹੈ ਚਾਹੇ ਧਨਾਢ, (ਉਸ ਦੀ ਜਾਤ ਤੇ ਧਨ ਆਦਿਕ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੀ) ਨਹੀਂ (ਛਿੜਦਾ), (ਉਹ ਜਗਤ ਵਿਚ ਨਿਰਮਲ ਸੋਭਾ ਵਾਲਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ।੧।ਰਹਾਉ।
ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ, ਵੈਸ਼ ਹੋਵੇ, ਸ਼ੂਦਰ ਹੋਵੇ, ਖੱਤ੍ਰੀ ਹੋਵੇ, ਡੂਮ ਚੰਡਾਲ ਜਾਂ ਮਲੀਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਭਜਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ (ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ) ਤਾਰ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਕੁਲਾਂ ਭੀ ਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ।੧।
ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਉਹ ਪਿੰਡ ਮੁਬਾਰਿਕ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਧੰਨ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਲ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, (ਜਿਸ ਵਿਚ ਜੰਮ ਕੇ) ਕਿਸੇ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਸ੍ਰੇਸ਼ਟ ਰਸ ਪੀਤਾ ਹੈ, ਹੋਰ (ਮੰਦੇ) ਰਸ ਛੱਡੇ ਹਨ, ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ-ਰਸ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ (ਵਿਕਾਰ-ਵਾਸ਼ਨਾ
