ੴ ਸਤਿਗੁਰਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

ਰਾਗੁ ਗੋਂਡ ਬਾਣੀ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀਉ ਕੀ ਘਰੁ ੨

ਮੁਕੰਦ ਮੁਕੰਦ ਜਪਹੁ ਸੰਸਾਰੁ ॥ ਬਿਨੁ ਮੁਕੰਦ ਤਨੁ ਹੋਇ

ਅਉਹਾਰ ॥ ਸੋਈ ਮੁਕੰਦੁ ਮੁਕਤਿ ਕਾ ਦਾਤਾ ॥ ਸੋਈ

ਮੁਕੰਦੁ ਹਮਾਰਾ ਪਿਤ ਮਾਤਾ ॥੧॥ ਜੀਵਨ ਮੁਕੰਦੇ ਮਰਤ

ਮੁਕੰਦੇ ॥ ਤਾ ਕੇ ਸੇਵਕ ਕਉ ਸਦਾ ਅਨੰਦੇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

ਮੁਕੰਦ ਮੁਕੰਦ ਹਮਾਰੇ ਪ੍ਰਾਨੰ ॥ ਜਪਿ ਮੁਕੰਦ ਮਸਤਕਿ

ਨੀਸਾਨੰ ॥ ਸੇਵ ਮੁਕੰਦ ਕਰੈ ਬੈਰਾਗੀ ॥ ਸੋਈ ਮੁਕੰਦ

ਦੁਰਬਲ ਧਨੁ ਲਾਧੀ ॥੨॥ ਏਕੁ ਮੁਕੰਦੁ ਕਰੈ ਉਪਕਾਰੁ ॥

ਹਮਾਰਾ ਕਹਾ ਕਰੈ ਸੰਸਾਰੁ ॥ ਮੇਟੀ ਜਾਤਿ ਹੂਏ

ਦਰਬਾਰਿ ॥ ਤੁਹੀ ਮੁਕੰਦ ਜੋਗ ਜੁਗ ਤਾਰਿ ॥੩॥

ਉਪਜਿਓ ਗਿਆਨੁ ਹੂਆ ਪਰਗਾਸ ॥ ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ

ਲੀਨੇ ਕੀਟ ਦਾਸ ॥ ਕਹੁ ਰਵਿਦਾਸ ਅਬ ਤ੍ਰਿਸਨਾ

ਚੂਕੀ ॥ ਜਪਿ ਮੁਕੰਦ ਸੇਵਾ ਤਾਹੂ ਕੀ ॥੪॥੧॥

ਪਦ ਅਰਥ : ਮੁਕੰਦ - [Skt. मुकुन्द मुकु ददाति इति- One who gives salvation] ਮੁਕਤੀ-ਦਾਤਾ ਪ੍ਰਭੂ। ਸੰਸਾਰ-ਹੇ ਸੰਸਾਰ ! ਹੋ ਲੋਕੋ ! ਅਉਹਾਰ-[Skt. ਅਕ-to be taken away ) ਨਾਸਵੰਤ (ਭਾਵ, ਵਿਅਰਥ ਜਾਣ ਵਾਲਾ) ।੧।

ਜੀਵਤ-ਜੀਉ ਦਿਆਂ, ਸਾਰੀ ਉਮਰ 1 ਮਰਤ-ਮਰਨ ਵੇਲੇ ਭੀ। ਤਾ ਕੇ-ਉਸ ਮੁਕੰਦ ਦੇ ।੧।ਰਹਾਉ।

ਪ੍ਰਾਨੰ-ਜਿੰਦ, ਆਸਰਾ । ਮਸਤਕਿ-ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ । ਨੀਸਾਨੰ- ਨਿਸ਼ਾਨ, ਨੂਰ । ਸੇਵ ਮੁਕੰਦ-ਮੁਕੰਦ ਦੀ ਸੇਵਾ । ਬੈਰਾਗੀ-ਵੈਰਾਗਵਾਨ । ਦੁਰਬਲ-ਕਮਜ਼ੋਰ ਨੂੰ, ਨਿਰਧਨ ਨੂੰ । ਲਾਧੀ-(ਮੈਨੂੰ) ਲੱਭਾ ।੨।