ੴ ਸਤਿਗੁਰਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

ਰਾਮਕਲੀ ਬਾਣੀ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਕੀ

ਪੜੀਐ ਗੁਨੀਐ ਨਾਮੁ ਸਭੁ ਸੁਨੀਐ, ਅਨਭਉ ਭਾਉ ਨ

ਦਰਸੈ ॥ ਲੋਹਾ ਕੰਚਨੁ ਹਿਰਨ ਹੋਇ ਕੈਸੇ, ਜਉ

ਪਾਰਸਹਿ ਨ ਪਰਸੈ ॥੧॥ ਦੇਵ ਸੰਸੈ ਗਾਂਠਿ ਨ ਛੁਟੈ ॥

ਕਾਮ ਕ੍ਰੋਧ ਮਾਇਆ ਮਦ ਮਤਸਰ ਇਨ ਪੰਚਹੁ

ਮਿਲਿ ਲੂਟੇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਹਮ ਬਡ ਕਬਿ ਕੁਲੀਨ,

ਹਮ ਪੰਡਿਤ, ਹਮ ਜੋਗੀ ਸੰਨਿਆਸੀ ॥ ਗਿਆਨੀ

ਗੁਨੀ ਸੂਰ ਹਮ ਦਾਤੇ, ਇਹ ਬੁਧਿ ਕਬਹਿ ਨ

ਨਾਸੀ ॥੨॥ਕਹੁ ਰਵਿਦਾਸ ਸਭੈ ਨਹੀ ਸਮਝਸਿ ਭੂਲਿ

ਪਰੇ ਜੈਸੇ ਬਉਰੇ ॥ ਮੋਹਿ ਅਧਾਰੁ ਨਾਮੁ ਨਾਰਾਇਨ,

ਜੀਵਨ ਪ੍ਰਾਨ ਧਨ ਮੇਰੇ ॥੩॥੧॥

ਪਦ ਅਰਥ : ਪੜੀਐ-ਪੜ੍ਹੀਦਾ ਹੈ । ਗੁਨੀਐ-ਵਿਚਾਰੀਦਾ ਹੈ । ਸਭੁ-ਹਰ ਥਾਂ । ਸੁਨੀਐ-ਸੁਣੀਦਾ ਹੈ । ਭਾਉ-ਪ੍ਰੇਮ, ਲਗਨ, ਖਿੱਚ । ਅਨਭਉ- [Skt. अनुभव-Direct perception] पूडें४ एवमठ ਕੰਚਨ-ਸੋਨਾ । ਹਿਰਨ-[Skt. ਕ੍ਰਿਧ] ਸੋਨਾ । ਪਾਰਸਹਿ-ਪਾਰਸ ਨੂੰ । ਪਰਸੈ-ਛੋਹੇ ।੧। ਸੰਸੇ-ਸੰਸੇ ਦੀ, ਡਰ ਦੀ ਸਹਿਮ ਦੀ । ਗਾਂਠਿ-ਗੰਢ । ਨ ਛੂਟੈ-ਨਹੀਂ ਖੁਲ੍ਹਦੀ । ਮਦ-ਅਹੰਕਾਰ । ਮਤਸਰ-ਈਰਖਾ। ਇਨ ਪੰਚਹੁ-(ਕਾਮਾਦਿਕ) ਇਹਨਾਂ ਪੰਜਾਂ ਨੇ । ਲੂਟੇ-(ਸਭ ਜੀਵ) ਲੁੱਟ ਲਏ ਹਨ ।੧।ਰਹਾਉ।

ਕਬਿ-ਕਵੀ । ਕੁਲੀਨ-ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਵਾਲੇ । ਗੁਨੀ-ਗੁਣਵਾਨ । ਸੂਰ-ਸੂਰਮੇ ।੧।

ਸਭੋ-ਸਾਰੇ ਜੀਵ (ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਾਮਾਦਿਕ ਪੰਜਾਂ ਨੇ ਲੁੱਟ ਲਿਆ