ਕਾਲੇ ਖੂਹ ਤੋਂ ਸੰਦਲੀ ਜੂਹ ਤੱਕ

ਕੱਲ੍ਹ ਨਾਂਅ ਕਾਲ ਦਾ ਹੈ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਹੋ ਜਾਣੈਂ ਪਰ ਅੱਜ ਦੀ ਘੜੀ ਮੈਂ ਖੁਦ ਨੂੰ ਆਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਦਲਦਲ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਸਿਖ਼ਰ ਤੱਕ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਸਫ਼ਲਤਾਪੂਰਵਕ ਤੈਅ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਰਾਤੋ-ਰਾਤ ਸੁਧਰ ਗਿਆ। ਨਸ਼ਾ ਮੈਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਪਰ ਕ੍ਰੋਧ ਵਾਲਾ ਲਾਵਾ ਫੁੱਟਣੋਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੱਟਦਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ 'ਤੇ ਵੀ ਕਾਬੂ ਪਾਉਣਾ ਸਿੱਖਿਆ। ਅੱਜ ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਗ਼ਲਤ ਵੀ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਮੈਂ ਖੁਦ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪੱਥਰ ਵੱਟੇ ਪੱਥਰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਕਿਉਂਕਿ ਪੱਥਰ ਖੂਨ ਕੱਢੇਗਾ। ਮੈਂ ਪੱਥਰ ਵੱਟੇ ਫੁੱਲ ਮਾਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਜੇ ਕੋਈ ਆਖੇ ਫ਼ਲਾਣਾ ਤੇਰੀ ਬੁਰਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਮੇਰੀ ਪਾਤਰਤਾ ਹੀ ਇਹ ਹੈ ਪਰ ਮੈਂ ਬੁਰਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਝਗੜਾਂ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਕਰਕੇ ਬਦਲਾ ਲਵਾਂ ਇਹ ਮੇਰੀ ਹੈਸੀਅਤ ਅਤੇ ਅਸੂਲ ਦੇ ਮੁਖਾਲਫ਼ ਹੈ। ਇਹ ਤਬਦੀਲੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸਰੀਰ ਤਾਂ ਅੱਜ ਵੀ ਮੇਰਾ 1995 ਵਾਲਾ ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤਬਦੀਲੀ ਅਚਾਨਕ ਜ਼ਹਿਨੀਅਤ 'ਚ ਸਰਾਬਰ ਹੋਈ। ਇਸ ਲਈ ਸਫ਼ਰ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਆਦਤ ਛੱਡੀ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਬੁਰਾਈ ਮੁਕਾਈ। ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਪਰ ਦੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਛੁੱਟ ਰਹੀਆਂ। ਇਕ ਫੇਸਬੁੱਕ ਚੈਟ ਤੇ ਦੂਜਾ ਭੁੱਕੀ ਦਾ ਚਮਚਾ ਫੇਸਬੁੱਕ ਚੈਟ ਤਾਂ ਮੈਂ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਤਾਂ ਇਸ਼ਕ ਮਜਾਜੀ ਵੀ ਚੱਲਿਆ ਪਰ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਵੱਧਦਾ ਗਿਆ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰੀ ਅਖ਼ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਇਸ ਕੰਮ 'ਚ ਮੇਰਾ ਪੂਰਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹਰ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਤੌਬਾ ਕਰਕੇ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਕਾਮਯਾਬੀ ਨਾਲ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਬਲਕਿ ਦੋ ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ ਪਾਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ੇ ਨੇ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੇਲ੍ਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਮੈਂ ਨਾ ਸਿਰਫ ਉਹਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਬਲਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਾਪੂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਕਰਜ਼ਾ ਉਤਾਰ ਕੇ ਭਰਾ ਦੀ ਗਹਿਣੇ ਪਈ ਪੈਲੀ ਵੀ ਛੁਡਾ ਦਿੱਤੀ। ਹਾਂ ਬੇਬੇ ਦੀਆਂ ਵਿਕੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਬਾਪੂ ਦੀ ਵਿਕੀ ਢਾਈ ਕਿੱਲ੍ਹੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਬਕਾਇਆ ਹੈ ਪਰ ਆਸ ਹੈ ਕਿ ਮਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕਰਜ਼ੇ ਵੀ ਲਾਹ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਜਿੱਥੇ ਕੁਝ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਲਈ ਬਤੌਰ ਪੱਤਰਕਾਰ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਉੱਥੇ ਇਕ ਅਖ਼ਬਾਰ ਲਈ ਬਤੌਰ ਕਾਲਮ ਨਵੀਸ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ