ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਹਾਰਾਂ

ਇਸ ਵਾਰ ਮੈਂ ਜੇਲ੍ਹ 'ਚੋਂ ਇਕ ਨੇਕ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਸੋਚ ਸੋਚੀ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਘਰ ਵਸਾ ਲਵਾਂਗਾ ਜੋ ਇਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਘਟਨਾ ਨੇ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ 'ਚ ਲਿਆਂਦੀ ਸੀ। ਜੇਲ੍ਹ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ ਦਿਨ ਕੁਝ ਮੁੰਡੇ ਕਹਿੰਦੇ ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਫ਼ਲਾਣੀ ਕੁੜੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਮੈਂ ਸ਼ਰਤ ਰੱਖ ਲਈ ਕਿ ਇੱਕ ਹਫਤੇ 'ਚ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰੇਗੀ ਫ਼ੋਨ 'ਤੇ। ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੰਬਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਗੱਲ ਪਿਆਰ ਤੱਕ ਜਾ ਅੱਪੜੀ। ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਕੁੜੀ ਸੀ ਜੋ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ 'ਚ ਆਈ ਪਰ ਜਦੋ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਗਈ ਤਾਂ ਸੁਫ਼ਨਿਆਂ ਦਾ ਸਵੈਟਰ ਹੀ ਉਧੇੜ ਗਈ ਜੋ ਮੈ ਸੱਧਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸਲਾਈਆਂ ਨਾਲ ਰੂਹ ਦੇ ਪੋਟਿਆਂ ਤੋਂ ਬੁਣਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਨਾ ਮੈਂ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਸ਼ਾ ਪਰ ਤਿਣਕਿਆਂ ਦੇ ਹਾਸੇ ਤੂਫ਼ਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਰਾਸ ਆਉਂਦੇ ਨੇ ? 8 ਮਾਰਚ 2008 ਦੀ ਸਵੇਰੇ ਖਬਰ ਹੋਈ ਕਿ ਉਹਦੀ ਬਰਾਤ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਮੇਰੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਢਾਂਚੇ ਦੀਆਂ ਚੂਲਾਂ ਹਿੱਲ ਗਈਆਂ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਦਾ ਦੀਵਾ ਬੁੱਝ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਅੱਭੜਵਾਹੇ ਸ਼ਹਿਰ ਪੁੱਜਾ। ਜਿਸ ਨਸ਼ੇ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹਿੱਕ ਨਾਲ ਲਾਇਆ ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਹੋਟਲ 'ਚ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜਿੱਥੇ ਬਰਾਤ ਆਈ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਚਾਹੇ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਲਹਿ ਜਾਵੇ। ਸਾਡੇ ਪੁਰਾਣੇ ਯਾਰ ਨੇਤਾ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਜੋ ਹੁਣ ਜੁਆਨ ਹੋ ਕੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੀ ਖਾਂਦਾ-ਪੀਂਦਾ ਸੀ ਅਸਲਾ ਲੈ ਕੇ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਅਸੀਂ ਹੋਟਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਮੈਂ ਉਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਫੇਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਪਿੱਛੇ ਪਰਤ ਆਇਆ। ਜੇ ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ 'ਅੱਗੇ' ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਰਹੇ ਸੀ ਤਾਂ ਹੋਟਲ ਮਾਲਕ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਪੁਲਸ ਬੁਲਾਉਣ ਦੀਆਂ ਧਮਕੀਆਂ ਦੇਣ ਲੱਗਾ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਡੱਬ ਅੰਦਰਲਾ ਅਗਨ-ਬਸਤਰ ਦਿਖਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ "ਮੈਂ ਤਾਂ ਉਜੜ ਗਿਆ ਹੁਣ ਕਈ ਹੋਰ ਉਜਾੜਾਂਗਾ" ਤਾਂ ਉਹ ਬੱਕਰੀ ਬਣਕੇ ਪਾਸੇ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਆ ਗਏ। ਮੈਂ ਰੱਜ ਕੇ ਨਸ਼ਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਰੱਜ ਕੇ ਰੋਇਆ। ਕੂਕਾਂ ਮਾਰੀਆਂ ਕਿ "ਦਰਦਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਹੀ ਲੱਭੀ ਹੈ ਬਰਬਾਦੀਆਂ ਮੇਰੇ ਹੀ ਭਾਗਾਂ 'ਚ ਕਿਉਂ?" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਇਕ ਵਾਰ ਫੇਰ ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਇਤਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਮੈਕ ਵੀ ਪੱਕੀ ਕਰ ਲਈ ਤੇ ਨਾਲ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹੈਰੋਇਨ ਵੀ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।