122. ਰੋਂਦਾ ਮੂਲ ਨ ਸੌਂਦਾ ਹੀ

ਰੋਂਦਾ ਮੂਲ ਨ ਸੌਂਦਾ ਹੀ ।

ਜਿਸ ਤਨ ਦਰਦਾਂ ਦੀ ਆਹ,

ਸੋਈ ਤਨ ਰੋਂਦਾ ਹੀ ।

 

ਕਨਿਆਰੀ ਦੀ ਸੇਜੈ ਉੱਪਰ,

ਸੁਖੀਆ ਕੋਈ ਨ ਸੌਂਦਾ ਹੀ ।

 

ਚਾਰੇ ਪੱਲੇ ਮੇਰੇ ਚਿੱਕੜ ਬੁਡੇ,

ਕੇਹੜਾ ਮਲ ਮਲ ਧੋਂਦਾ ਹੀ ।

 

ਦਰਦਾਂ ਦਾ ਦਾਰੂ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵਸਦਾ,

ਕੋਈ ਸੰਤ ਤਬੀਬ ਮਿਲੌਂਦਾ ਹੀ ।

 

ਕਹੈ ਹੁਸੈਨ ਫ਼ਕੀਰ ਰਬਾਣਾ,

ਜੋ ਲਿਖਿਆ ਸੋਈ ਹੋਂਦਾ ਹੀ ।

 

123. ਸਾਜਨ ਰੁਠੜਾ ਜਾਂਦਾ ਵੇ

ਸਾਜਨ ਰੁਠੜਾ ਜਾਂਦਾ ਵੇ,

ਮੈਂ ਭੁਲੀਆਂ ਵੇ ਲੋਕਾ ।

 

ਸਾਜਨ ਮੈਂਡਾ ਵੇ,

ਮੈਂ ਸਾਜਨਿ ਦੀ,

ਸਾਜਨ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਜੁਲੀਆਂ ਵੇ ਲੋਕਾ ।1।ਰਹਾਉ।

 

ਜੇ ਕੋਈ ਸਾਜਨ ਆਣਿ ਮਿਲਾਵੇ,

ਬੰਦੀ ਤਿਸ ਦੀ ਅਨਮੁਲੀਆਂ ਵੇ ਲੋਕਾ ।1।

 

ਕਹੈ ਹੁਸੈਨ ਫ਼ਕੀਰ ਸਾਂਈਂ ਦਾ,

ਸਾਂਈਂ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਫੁੱਲੀਆਂ ਵੇ ਲੋਕਾ ।2।