ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ 10-15 ਫੁੱਟ ਤਕ ਜਾ ਕੇ ਇਹ ਸਮਾਧੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਗੰਡੋਇਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ-ਜੰਤੂਆਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਖਿੱਚਕੇ ਸਰਗਰਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਾਧੀ ਨੂੰ ਤੋੜਕੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਜੁਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਇਕ ਕੰਮ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਜਦ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਜਾਓ ਤਾਂ ਪਗਡੰਡੀ ਦੇ ਨਾਲ ਪਏ 1-2 ਦਿਨ ਪੁਰਾਣੇ ਗਾਂ ਦੇ ਗੋਬਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੇਖੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਗੋਬਰ ਚੁੱਕਦੇ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਕੁੱਝ ਛੇ ਕ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣਗੇ। ਇਹ ਛੇਕ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤੇ ਹਨ ? ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਛੇਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਧਰਤੀ ਅੰਦਰੋਂ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਨੂੰ ਆਇਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਅਜਿਹੇ 2500 ਛੇਕਾਂ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾ ਪੁੱਟ ਕੇ ਦੇਖਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਤਜਰਬਾ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਛੇਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੀਵ ਉੱਪਰ ਆਏ। ਪਹਿਲਾ ਗੋਬਰ ਤੋਂ, ਗੇਂਦ ਤੋਂ ਵੀ ਗੋਲ ਗੋਲਾ ਬਣਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਗੋਬਰ-ਕੀੜਾ ਅਤੇ ਦੂਸਰਾ ਸਾਡੇ ਦੇਸੀ ਗੰਡੋਏ । ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਦੇਸੀ ਗਾਂ ਦਾ ਗੋਬਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੈਂਦੇ ਹੀ ਭੂਮੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਗੰਡੋਏ ਸਮਾਧੀ ਤੋੜਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦਿਨ ਰਾਤ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦਾ ਇਹ ਮਤਲਬ ਹੋਇਆ ਕਿ ਦੇਸੀ ਗਾਂ ਦੇ ਗੋਬਰ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀ ਅਦਭੁੱਤ ਆਕਰਸ਼ਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜਿਹੜੀ ਗੰਡੋਇਆਂ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹੋਰ ਜੀਵ-ਜੰਤੂਆਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਬਾਹਰ ਲੈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦਿਨ ਰਾਤ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਮਈ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਗੋਬਰ ਖਾਦ ਬੈਲ ਗੱਡੀ ਨਾਲ ਜਾਂ ਟਰੈਕਟਰ ਟਰਾਲੀ ਨਾਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਢੇਰ ਲਗਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮਈ ਦੇ ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫੌਹੜੇ ਨਾਲ ਖਿੰਡਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਜੇਕਰ ਅਗਸਤ ਵਿੱਚ ਬਾਰਸ਼ ਘੱਟ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਜਿਸ ਥਾਂ ਉੱਪਰ ਢੇਰ ਲੱਗੇ ਸਨ ਉਥੇ ਦੀ ਫਸਲ ਵੱਧ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਥੇ ਖਾਦ ਜਾਗ ਵਾਂਗ ਥੋੜ੍ਹੀ ਪਈ ਸੀ ਉਥੇ ਫ਼ਸਲ ਘੱਟ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੇਕਰ ਬਾਰਸ਼ ਵੱਧ ਪੈ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਜਿਥੇ ਗੋਬਰ ਦੇ ਢੇਰ ਲੱਗੇ ਸਨ ਉਥੇ ਫਸਲ