ਨੂੰ ਭੂਮੀ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ 'ਤੇ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਸਾਡੇ ਦੇਸੀ ਗੰਢੋਏ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਹ ਕੰਮ ਚੌਵੀ ਘੰਟੇ ਚੱਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਫ਼ਸਲਾਂ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਖ਼ੁਰਾਕੀ ਤੱਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤੋਂ ਯੋਗ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਸੰਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਫ਼ਲਦਾਰ ਪੇੜ ਇਸੇ ਕੁਦਰਤੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਆ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਹੀ ਬਿਹਤਰ ਕੁਆਲਟੀ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਫ਼ਲ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਫ਼ਸਲਾਂ ਜਾਂ ਫ਼ਲਦਾਰ ਪੇੜਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜੀਵ-ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਭੂਮੀ ਨੂੰ ਕੱਖ-ਕੰਢੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਸਜੀਵ ਢੱਕਣੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਇਹ ਗੰਢੋਏ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਗੰਢੋਏ ਕਦੇ ਉੱਪਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਦੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਕਾਸ਼ਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਭੂਮੀ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਹੱਲ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਫ਼ਸਲ ਜਾਂ ਫ਼ਲਪੇੜ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਤੋਂ ਕੁੱਝ ਵੀ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਗੰਢੋਇਆਂ ਦੀ ਇਹ ਕਾਸ਼ਤਕਾਰੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਛੇਕ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਬਾਰਸ਼ ਦਾ ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਰਚ-ਮਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਬਾਰਸ਼ ਖ਼ਤਮ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਭੂਮੀ ਦੇ ਅੰਦਰਲੀ ਨਮੀ ਕੋਸ਼ਿਕਾ- ਅਕਾਰਸ਼ਨ (capillary movement) ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸਤ੍ਹਾ 'ਤੇ ਆਉਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਡੂੰਘੇ ਪਏ ਖਣਿਜ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਘੋਲ ਕੇ ਨਾਲ ਲੈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪੇੜ-ਪੌਦਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਮਈ ਜਾਂ ਜੂਨ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਚੱਕਰਵਾਤ ਉੱਠਦੇ ਹਨ, ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ ਬਾਰਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਬਾਰਸ਼ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸਥਿੱਤ ਨਾਈਟਰੋਜਨ ਘੁਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਵਾ ਦੀ ਨਾਈਟਰੋਜਨ ਨਾਈਟਰੇਟ ਬਣ ਕੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਦਰਤੀ ਖੇਤੀ ਵਿੱਚ ਫ਼ਸਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਲੇ ਜਾਂ ਫ਼ਲਾਂ ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਾਲੇ ਜੋ ਵੀ ਘਾਹ ਜਾਂ ਕਬਾੜ ਉੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਟ ਕੇ ਉਥੇ ਹੀ ਸੁੱਟ ਦਿਓ। ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਗਲ-ਸੜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੀ