ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਉਸ ਫ਼ਲਦਾਰ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਥੱਲੇ ਅਨੇਕਾਂ ਵਨਸਪਤੀਆਂ ਪਲਦੀਆਂ ਦੇਖੀਆਂ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਰਗੀਕਰਨ ਕੀਤਾ। ਮੈਨੂੰ 268 ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਵਨਸਪਤੀਆਂ ਮਿਲੀਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਚੌਥਾਈ ਦੋ-ਦਲੇ ਪੌਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਇਕ ਚੌਥਾਈ ਇਕ-ਦਲੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਇਹੀ ਤਜਰਬਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ ਕਿ ਹਰ ਵਾਰ ਦੋ-ਦਲੇ ਅਤੇ ਇਕ-ਦਲੇ ਪੌਦਿਆਂ ਦਾ ਅਨੁਪਾਤ ਉਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਦੋ-ਦਲੇ ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਕਿਉਂ ਰੱਖੀ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਦੋ-ਦਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਵੱਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰੋਟੀਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀ ਊਰਜਾ ਭਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬੀਜ ਪੱਕ ਕੇ ਗਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਊਰਜਾ ਜੀਵਾਣੂਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਜੀਵਾਣੂਆਂ ਦੀ ਸੰਖਿਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿਉਂ ਨਾ ਦੋ-ਦਲੇ ਬੀਜਾਂ ਦਾ ਆਟਾ, ਗੋਬਰ, ਗਊ-ਮੂਤਰ ਅਤੇ ਗੁੜ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਤੁਰੰਤ ਮੈਂ ਅੱਡ ਅੱਡ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਆਟਾ ਪਾ ਕੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਸਿੱਟੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਤਕਾਰੀ ਨਿਕਲੇ।

ਜੀਵ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕੀ ਹੈ?

ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤਜਰਬੇ ਕਰਨ ਉਪਰੰਤ ਸਿੱਟਾ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇਕ ਏਕੜ ਜ਼ਮੀਨ ਵਾਸਤੇ ਦਸ ਕਿਲੋ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਗਊ-ਮੂਤਰ, ਗੁੜ ਅਤੇ ਦੋ-ਦਲੇ ਬੀਜਾਂ ਦਾ ਆਟਾ (ਵੇਸਣ ਆਦਿ) ਮਿਲਾ ਕੇ ਵਰਤਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਚਮਤਕਾਰੀ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਕ ਫਾਰਮੂਲਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ-'ਜੀਵ- ਅੰਮ੍ਰਿਤ'। ਜੀਵ-ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸਾਰੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਧੀਆਂ ਦਾ ਹੀ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੀਤਾ ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਉਸ ਫ਼ਲਦਾਰ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਥੱਲੇ ਕੁਦਰਤ ਉਪਯੋਗ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੀਵ-ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਦੇਸੀ ਗਾਂ ਦਾ ਗੋਬਰ ਅਤੇ ਮੂਤਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਜਰਸੀ ਗਾਂ ਆਦਿ ਦਾ ਗੋਬਰ ਜਾਂ ਮੂਤਰ ਨਹੀਂ ਚੱਲੇਗਾ। ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਜਰਸੀ ਗਾਂ