ਮੇਮ ਵੀ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਖ਼ਾਲਸਾ ਫ਼ੌਜ ਦੇ ਮਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇਹ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਟੋਕਾ ਟਾਕੀ ਵੀ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਅਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਸਗੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਤੇ ਇਸ ਗਮ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਸੱਟ ਵੱਜੀ। ਖ਼ਾਲਸਾ ਗੁਰੂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਪੱਤ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਰਾਈਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਤੱਕਦਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਐਸੇ ਨਾਚ (ਮੁਜਰੇ) ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਨਾਚਾਂ, ਨਾਟਕਾਂ, ਚੇਟਕਾਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਮਾੜੇ ਆਖਿਆ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਦਾ ਤਾਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਨਾਟਕ ਚੇਟਕ ਕੀਏ ਕੁਕਾਜਾ॥ ਪ੍ਰਭੁ ਲੋਗਨ ਕੋ ਆਵਤ ਲਾਜਾ॥

ਸੋਹਨ ਸਿੰਘ ਸੂਰੀ ਲਿਖਦਾ ਹੈ:

"During those days the wife of the Governor with other fifty Eurpean ladies came forward and began to dance and sing with instruments in such a way that the audience become spell-bound like pictures on the wall". (Sohan Singh Suri 19th Cent: (111-1)f.25)

"ਭਾਵ ਉਨ੍ਹੀ ਦਿਨੀ ਗਵਰਨਰ (ਬੈਂਟਿਕ) ਦੀ ਮੇਮ ੫੦ ਹੋਰ ਮੇਮਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਆਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਨੱਚਣਾ ਅਤੇ ਗਾਉਣਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸ੍ਰੋਤੇ ਮੁਗਧ ਹੋ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਕੰਧ ਤੇ ਕੋਈ ਤਸਵੀਰ ਲੱਗੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੋਵੇ"।

ਇਸ ਮਿਲਣੀ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਅੰਦਰ ਤਹਿ ਹੋਏ ਪ੍ਰੋਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਚਰਚਾ ਹੋਈ, ਜਿਹੜੀ ੨੬ ਅਕਤੂਬਰ ੧੮੩੧ ਨੂੰ ਰੋਪੜ ਵਿਖੇ ਹੋਣੀ ਸੀ। ਵਿਦਾਇਗੀ ਸਮੇਂ ਸਰਦਾਰ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਲਾਲ ਦਰੀ ਵਿਛਾ ਕੇ ੧੩ ਕੀਮਤੀ ਬਸਤਰਾਂ, ਕਲਗੀ, ਗਲੇ ਦਾ ਹਾਰ ਅਤੇ ਛਾਪ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਖ਼ਾਲਸਾ ਮਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚੱਲਣ ਸਮੇਂ ਬੈਂਟਿਕ ਨੇ ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮਿਲਣ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਦੁਹਰਾਈ। ਕੈਪਟਨ ਵੇਡ ਤਾਂ ਮਹਾਰਾਜਾ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਸ਼ਿਮਲਾ ਮਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਦੱਸਣ ਲਾਹੌਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਗਿਆ ਪਰ ਸਰਦਾਰ ਨਲੂਆ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਗੁਰਧਾਮਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਲਈ ਅਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ। ਦੀਵਾਨ ਮੋਤੀ ਰਾਮ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵਸੇ ਹਰਿਦੁਆਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।