ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਯੂਰਪੀ ਫ਼ੌਜ਼ਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆ ਕੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਟੈਂਟ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਸਿੱਖ ਸੈਨਾਂ ਦੇ ਠਹਿਰਨ ਲਈ ਰਾਜਾ ਧਿਆਨ ਸਿੰਘ ਡੋਗਰਾ ਨੇ ਕੇਸਰੀ ਰੰਗ ਦੇ ਟੈਂਟ ਲਵਾ ਕੇ ਸੋਹਣੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਾਈ। ਦਰਿਆ ਉੱਪਰ ਦੀ ਲੰਘਣ ਲਈ ਦੋਹਾਂ ਧਿਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਪੁਲ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਏ। ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ੨੫ ਅਕਤੂਬਰ ਨੂੰ ੬ ਹਜ਼ਾਰ ਪਿਆਦਾ ਫ਼ੌਜ ਅਤੇ ੧੦ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜ ਸਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਪੁੱਜੇ। ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਾ ਖੜਕ ਸਿੰਘ, ਜੀਂਦ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੰਗਤ ਸਿੰਘ, ਸਰਦਾਰ ਅਤਰ ਸਿੰਘ ਸੰਧਾਵਾਲੀਆ, ਰਾਜਾ ਗੁਲਾਬ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਅਟਾਰੀਵਾਲੇ ਨੂੰ ਗਵਰਨਰ ਜਨਰਲ ਲਾਰਡ ਵਿਲੀਅਮ ਬੈਂਟਿਕ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਭ ਇਛਾਵਾਂ ਦੇਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਕੈਂਪ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣ ਤੇ ਫ਼ੌਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਲਾਮੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਮਹਾਰਾਜਾ ਅਤੇ ਗਵਰਨਰ ਜਨਰਲ ਵਿਚਕਾਰ ਮੀਟਿੰਗ ੨੬ ਅਕਤੂਬਰ ਨੂੰ ਹੋਈ। ਮਹਾਰਾਜਾ ਅਤੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਦੇ ਕੇਸਰੀ ਪੁਸ਼ਾਕੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਸ਼ੇਰਿ-ਏ-ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਸੁਨਹਿਰੀ ਕੁਰਸੀ ਅਤੇ ਕੋਹਿਨੂਰ ਹੀਰਾ ਸਭ ਲਈ ਖਿੱਚ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਮੀਟਿੰਗ ਦੌਰਾਨ ਵੇਡ ਅਤੇ ਪਰਿਨਸੈੱਪ ਅਨੁਵਾਦੀ (interpretor) ਸਨ। ੨੭ ਅਕਤੂਬਰ ਨੂੰ ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਨਲੂਆ, ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਾ ਖੜਕ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਗੁਲਾਬ ਸਿੰਘ ਨੇ ਗਵਰਨਰ ਜਨਰਲ ਨੂੰ ਖ਼ਾਲਸਾ ਕੈਂਪ 'ਚ ਆਉਣ ਤੇ ਜੀਉ ਆਇਆਂ ਆਖਿਆ। ਉਪਰੰਤ ਸਰਦਾਰ ਨਲੂਆ ਨੇ ਨੇਜ਼ਾਬਾਜ਼ੀ ਦਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਤਕਾਰੀ ਪਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਪਿੱਛੋਂ ਬੈਂਟਿਕ ਨੇ ਇੱਕ ਪੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸ ਦੇ ਮੁੱਢਲੇ ਸ਼ਬਦ ਸਨ:

The interview at Rooper was no doubt intended to cement more strongly the union of the two powers..."

ਭਾਵ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਰੋਪੜ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਨੇ ਦੋ ਤਾਕਤਾਂ ਦੀ ਮਿੱਤ੍ਰਤਾ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਪੱਕਿਆ ਕੀਤਾ ਹੈ....

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਜੋ ਖਰੜਾ ਲਿਖਤੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬੈਂਟਿਕ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸਨ:

"The friends and enemies of the one should be considered the friends and enemies of the other"