ਤੜਫ਼
ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ
ਤੀਸਰੀ ਮੰਜ਼ਿਲ 'ਤੇ ਜਾ ਬੈਠੀ
ਸ਼ਾਂਤ ਮਾਹੌਲ ਠੰਡੀ ਹਵਾ
ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਲੈ
ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਗਹੁ ਨਾਲ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ
ਪਲ ਦੋ ਪਲ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ
ਫਿਰ ਅਜੀਬ ਜੇਹੇ ਖਿਆਲ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ
ਅੰਦਰ ਟੁੱਟ ਭੱਜ ਹੋਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ
ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਜਗਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ
ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਧਿਆਉਣ ਲੱਗੀਆਂ
ਰੇਲ ਦੀ ਪੌ ਪੌ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਚੀਰਨ ਲੱਗੀ
ਮੈਂ ਇਸ ਸ਼ੋਰ ਤੋਂ ਬੇਵੱਸ ਹੋ
ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਲਏ
ਤੇ ਤੜਫ਼ ਕੇ ਆਪ ਮੁਹਾਰੇ ਬੋਲਦੀ
ਆਖਿਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੈ ਕਿਥੇ
ਮੈਨੂੰ ਓਥੇ ਛੱਡ ਆਵੋ
ਜਿਥੇ ਕੋਈ ਸ਼ੋਰ ਨਾ ਹੋਵੇ
ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਓਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀ ਸੀ
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੰਝ ਈ ਤੜਫ਼ ਕੇ ਸੌ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ ..
