ਸਮਾਂ

ਕਿੰਨੇ ਚੰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ ਓਹ ਦਿਨ

ਜਦੋਂ ਮਾਂ ਨਰਮਾ ਚੁਗਣ ਜਾਂਦੀ

ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਟ੍ਰਾਲੀ 'ਚ ਲੁੱਕ ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ

ਤੇ ਹਾਂ ਦਾਦੇ ਦਾ ਰੋਹਬ ਵੀ ਹਿਟਲਰ

ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ

ਕੋਠੇ 'ਤੇ ਚੜਣੋ ਡਰਨਾ,

ਲੁੱਕ ਲੁੱਕ ਟੀ.ਵੀ ਦੇਖਣਾ

ਹੱਟੀ 'ਤੇ ਜਾ ਮੋਗਲੀ ਵਾਲੀਆਂ

ਚੂਰਨ ਦੀਆਂ ਪੁੜੀਆਂ

ਖਰੀਦਣ ਨੂੰ ਜੀਅ ਕਰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ

ਪਰ ਬਾਪੂ ਦਾ ਡਰ ਕਦੀ ਨੰਦ ਦੀ

ਦੁਕਾਨ ਵੱਲ ਝਾਕਣ ਈ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ

ਨਹੁੰ ਪਾਲਿਸ਼ ਲਗਾਉਣੋਂ ਡਰਨਾ ਕਿ

ਕਿਧਰੇ ਬਾਪੂ ਉਂਗਲਾਂ ਈ ਨਾ ਵੱਡ ਦੇਵੇ

ਖੇਡਦੇ ਖੇਡਦੇ ਬਾਪੂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਛਿਪ ਜਾਣਾ

ਕਿਓਂ ਜੋ ਬਾਪੂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ

ਖੂੰਡਾ ਕਲੋਲਾਂ ਕਰ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ

ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ਬਚੋਗੇ ਪੁੱਤ ਇੱਕ ਦਿਨ

ਤਾਂ ਵਰੂਗਾ ਮੈਂ

ਹੁਣ ਤੇ ਸਮਾਂ ਬਦਲ ਗਿਆ ਨਾ ਦਾਦਾ ਰਿਹਾ ਏ

ਨਾ ਈ ਸੰਦੂਖ ਤੇ ਪਿਆ ਲੱਕੜ ਦਾ

ਖੂੰਡਾ ਰੋਹਬ ਝਾੜਦਾ

ਕਦੀ ਕਦੀ ਹੁਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ

ਹੁਣ ਤੇ ਬਹੁਤ ਬਦਲ ਗਿਆ ਘਰ ਦਾ ਮਹੌਲ

ਮਹਿਤਾਬ (ਭਤੀਜਾ) ਨੂੰ ਪਾਪਾ ਕਦੀ ਨਹੀਂ ਝਿੜਕਦੇ