ਕੋਕਨ ਬੇਰ

ਵਾਹ ਵਾ ਵੇ ਅਸਯਾ' ਉਗਿਓ!

ਮੇਰੀ ਢੋਕ ਦੁਆਲੇ, ਮਲਿਹੋ !

ਵਾਹ ਵਾ ਵੇ ਮਲਿਹਾਂ ਨਾਲ ਲਗਿਓ ਕੋਕਨ ਬੇਰੋ!

ਵਾਹ ਵਾ ਮੇਰੇ ਸਾਂਈਆਂ ਜੀਓ ਤੁਸਾਂ ਜੀਉ ਦੇ ਚੋਜ!

ਕੌਣ ਜਾਣੇ ਅਜ ਆਸੋ,

ਹਾਂ ਆਸੋ ਸੇਊ ਨਾਸ਼ਪਾਤੀਆਂ ਤ੍ਯਾਗ ਕੇ,

ਹਾਂ ਆਸੋ ਸੇਊ ਬੇਰਾਂ ਦੀ ਜ੍ਯਾਫ਼ਤ ਛੋੜ ਕੇ,

ਗੋਲ ਗੋਲ ਮੋਟੇ ਮੋਟੇ ਲਾਲ ਲਾਲ ਬੇਰਾਂ ਦਾ

ਪ੍ਰੀਤੀ-ਭੋਜਨ ਬੀ ਛੋੜ ਆਸੋ,

ਹਾਂ ਸੂਹੇ ਸੂਹੇ ਕਾਲੇ ਬੇਰ ਬੀ ਖਾਧੇ ਜਾਣ ਲਈ

ਵਿਲਕਦੇ ਛੋੜ ਆਸੋ।

 

ਹਾਂ ਸਾਂਈਆਂ ਜੀਓ, ਸੁਹਣੇ ਸਾਂਈਆਂ ਜੀਓ!

ਆ ਗਏ ਹੋ ਮੈਂ ਨਿਮਾਣੀ ਦੀ ਢੋਕ ਕੂਕਦੇ ਕੂਕਦੇ:

"ਭੁਖ ਲਗੀ ਏ, ਭੁਖ ਲਗੀ ਏ

"ਲਿਆ, ਖੁਆ ਕੋਕਨ ਬੇਰ,

ਲਗੇ ਹਨ ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਲਿਹਾਂ ਨੂੰ”।

 

ਕੰਬਦੀ, ਥਰਕਦੀ, ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਪਰ ਸ਼ਰਮਦੀ

ਮੈਂ ਤੋੜ ਲਏ ਬੇਰ

–––––––

1. ਜੋ ਆਪੇ ਉਗ ਖੜਵੇ।     2. ਙੱਪੜੀ।

3. ਨਿਕੇ ਨਿਕੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਉਗੇ ਬੇਰੀ ਦੇ ਬੂਟੇ।