ਚੰਦ ਆ ਗਿਆ ਅਸਮਾਨੀਂ

ਪਰ ਚਾਂਦਨੀ ਉਤਰ ਪਈ ਹੇਠ,

ਮਗਨ ਹੋ ਰਹੀ ਸਾਂ ਮੈਂ

ਕਿ ਕਿਸੇ ਚੁੰਮ ਲਿਆ ਮੱਥਾ।

ਤ੍ਰਬ੍ਹਕ ਖੁਲ੍ਹ ਗਏ ਮੇਰੇ ਨੈਣ

ਕੌਣ ਸੀ ਪਿਆ ਚੁੰਮਦਾ ਮੱਥਾ ?

ਤੁਸੀਂ! ਹੈਂ ਤੁਸੀਂ? ਨਹੀਂ,

ਇਹ ਤਾਂ ਸੀ ਚਾਂਦਨੀ

ਜੋ ਚੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ ਮੱਥਾ।

 

ਮੈਂ ਕਿਹਾ:

ਮਨਾ! ਹੋ ਨ ਗਾਫ਼ਲ,

ਕੁਕੀ ਚਲ, ਕੂਕੀ ਚਲ, ਕੂਕੀ,

ਲੈ ਹੁਲਾਰੇ ਪਰ ਕੂਕਾਂ ਨਾ ਭੁੱਲ,

ਸੁਣ ਰਹੇ ਨੀ ਮਨਾ! ਤੇਰੇ ਸਾਂਈਂ,

ਕੂਲੇ ਦਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਏ ਨੀ ਸੁਣਦੇ

ਤੇਰੀਆਂ ਕੂਕ ਪੁਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪ।

 

ਮੈਂ ਫੇਰ ਤ੍ਰਬ੍ਹਕੀ:

ਕਿਸਨੇ ਕਿਹੈ ? 'ਤੇਰੇ ਸਾਂਈਆਂ'

'ਆ ਰਹੇ ਨੀ ਤੇਰੇ ਓ ਸਾਈਆਂ;

ਹੈਂ........

ਕਿਸਨੇ ਸੁਣਾਈ ਏ ਸੋਇ?

ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਪਰ ਸੁਣੀ ਮੈਂ ਆਪ।