ਵਾਹ ਵਾਹ ਅੱਖ-ਪਲਕਾਰਿਆ ਵਾਹ,

ਅਵੇ ਕਰ ਗਿਓਂ ਖੇਲ ਅਨੂਠੀ!

...            ...            ...

ਸਾਂਈਆਂ ਜੀਓ, ਆਰਤੀ!

ਕਿਸਨੇ ਕੀਤੀ ? ਆਪੇ ਹੋ ਗਈ? ਕਿੰਞ ?

ਸਿਹਰਾ ਗਲੇ ਪੈ ਗਿਆ! ਕਿੰਞ ?

ਕੇਸਰ ਸੁਭਾਗ ਮੱਥੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ! ਕਿੰਞ?

ਅਤਰ ਅੰਬੀਰ ਉੱਡ ਗਏ, ਕਿੰਞ ?

ਸੁਰੀਧਿ ਸਦਕੇ ਹੋ ਗਈ, ਕਿੰਞ ?

...            ...            ...

ਸਾਂਈਆਂ ਜੀਓ!

ਮੱਥੇ ਹਥ ਲਾਉਂਦੀ ਹਾਂ ਤਾਂ ਤੁਸਾਂ ਦੇ

ਚਰਨਾਰਬਿੰਦ ਦੀ ਪੀਲੀ ਪੀਲੀ, ਲਪਟ ਭਰੀ

ਪ੍ਰਾਗ-ਧੂੜੀ ਬੀ ਲਗ ਰਹੀ ਹੈ।

ਹੈਂ! ਤੱਕੋ!

ਮੇਰੇ ਮੱਥੇ ਨੇ 'ਚਰਨ-ਛੁਹ' ਬੀ

ਪਾ ਲਈ ਹੈ।

ਕਿੰਞ ਮੇਰਾ ਮੱਥਾ ਪ੍ਯਾਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ

ਟਿਕ ਗਿਆ ਸੀ?

ਮੈਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਟੇਕਿਆ!

ਕਿਸ ਨੇ ਟਿਕਾਇਆ ਸੀ?

ਆਪੇ! ਹੈਂ ਆਪੇ! ਕਿੰਞ ?

ਵਾਹ ਦਾਤਾ! ਇਹ ਰਸ, ਸੁਆਦ, ਠੰਢ, ਉਮਾਹ, ਚਾਉ,

ਪ੍ਯਾਰ, ਭਿੰਨੀ ਭਿੰਨੀ ਸੁਗੰਧਿ, ਇਹ ਅਨੋਖਾ ਰੰਗ