ਹਰ ਚਕਰਵਿਊ

ਤੇ ਇਕ ਦਿਨ

ਨਿਕਲ ਆਵਾਂਗੀ ਬਾਹਰ

ਐ ਕਵੀ!

ਇਹ ਨਿੱਕੇ ਨਿੱਕੇ ਚਕਰਵਿਉ

ਜੋ ਰਚਦਾ ਏ ਵਕਤ

.........................

ਇਕ ਨਾ ਇਕ ਦਿਨ

ਮੰਨ ਹੀ ਜਾਏਗਾ

ਕਲਮਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ

ਤੇ ਜਾਣ ਜਾਏਗਾ

ਕਿਵੇਂ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਯੁੱਗ

ਜੇ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਤਾਕਤ

ਪੁੱਜ ਜਾਏ ਆਵਾਮ ਤੀਕ

.............................

ਐ ਕਵੀ!

ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ

ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ

ਤੂੰ ਰਚ ਹੀ ਲੈਣਾ

ਬੜਾ ਨਰੋਆ

ਬੜਾ ਜੁਝਾਰੂ

..................

ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਵਕਤ ਅੱਗੇ

ਸਿਰਜ ਦੇ ਇਕ ਨਵਾਂ ਇਤਿਹਾਸ"³¹

ਇੰਦਰਜੀਤ ਨੰਦਨ ਅਨੁਭਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਜਾਗਰ ਹੁੰਦੇ ਆਪਣੀ ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਸਰੋਕਾਰਾਂ ਨੂੰ 'ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਨੂੰ ਹਰਫ਼ ਜਿਉਂਦੀ ਹੋਈ', 'ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਦੀ ਭਾਲ' ਵਿਚੋਂ 'ਸਹਿਜ', ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਹੀ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਚਿਤਰਦੀ ਹੈ। ਕਾਵਿ ਸਿਰਜਣਾ ਦੀ 'ਰਿਸ਼ੀ ਵਰਗੀ ਸਮਾਧੀ' ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਕਈ 'ਰਹੱਸਾਂ ਨੂੰ ਫਰੋਲਦੇ ਸਮੇਂ ਉਸਦੀ ਕਵਿਤਾ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ, ਕਲਾ ਸੰਗੀਤ, ਸਮਾਧੀ ਅਤੇ ਮੁਹੱਬਤ ਆਦਿ ਦੇ ਸੰਗ ਵਿਚਰਦੀ ਹੈ। ਆਧੁਨਿਕ ਮਸ਼ੀਨੀਕਰਨ ਦੇ ਯੁੱਗ ਵਿਚ ਉਤਰ ਆਧੁਨਿਕ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਕਹਿੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਆਧੁਨਿਕ ਸਹੂਲਤਾਂ