ਕਾਹਲੇ ਭੌਂਦੇ ਵੇਖੇ। ਮੈਂ ਬੇ-ਪਰਵਾਹ ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸਾਂ। ਦਿਲ ਵਿਚ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਿਆਲ ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਵਾਂਗ ਚੱਕਰ ਕੱਢ ਰਹੇ ਸਨ।

ਪਿਛੋਂ ਇਕ ਜੀਪ ਲੰਮਾ ਹਾਰਨ ਦਿੰਦੀ, ਬੜੀ ਤੇਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਂਜ ਸੀ ਬੜੀ ਦੂਰ । ਇਕ ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ ਦੋ ਵਾਰ ਜੀਪ ਤੇ ਝੁਕਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਉਤਾਂਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਉਸ ਬਹੁਤ ਨੀਵਾਂ ਹੋ ਕੇ ਇਕ ਬੰਬ ਮਾਰਿਆ। ਓਹ! ਗੱਡੀ ਓਦੋਂ ਹੀ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਖਿੰਡ ਗਈ। ਮੈਂ ਬਹੁਤੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਸਾਂ, ਭੱਜ ਕੇ ਜੀਪ ਵਲ ਗਿਆ। ਗੱਡੀ ਦਾ ਡਰਾਈਵਰ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋਇਆ ਬਹੁੜੀਆਂ ਵਿਚ ਚੀਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। 'ਹਾਏ। ਇਹ ਗੱਡੀ ਡਾਕਟਰ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਲਗਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਭੱਜ ਕੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।

'ਸਰਦਾਰ ਜੀ! ਹਾਇ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕੀ ਕੀਤਾ।' ਡਰਾਈਵਰ ਨੇ ਲੰਮੀ ਤਾੜ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਦੂਜੇ ਬੰਨੇ ਨਿਗਾਹ ਮਾਰੀ, 'ਉਹ ਮੇਰੇ ਭਗਵਾਨ। ਇਹ ਕੀ ਲੋਹੜਾ ਮਾਰਿਆ।'

'ਮੈਂ ਪਾਲ ਤੇ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਮੇਰੀ ਚਿੱਠੀ ਉਸ ਦੀ ਮੁੱਠੀ ਵਿਚ ਘੁੱਟੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਪਾਸੇ ਪਰਨੇ ਅਮਰ ਨੀਂਦ ਸੁੱਤੀ ਪਈ ਸੀ, ਕਈਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਲਹੂ ਲੁਹਾਣ ।'

'ਪਾਲ! ਪ੍ਰਿਯਾ! ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਿਯਾ!'

ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਚੁੱਪ ਸੀ, ਮੈਂ ਭੁੱਬਾਂ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸਾਂ।

ਆਹ! ਤੂੰ ਚਲੀ ਗਈ,

ਰੱਬੀ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਹੁਕਮ।

ਮੈਂ ਬਾਕੀ ਦੇ ਦਿਨ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵਿਚ

ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਬਲਦਾ ਰਹਾਂਗਾ।

ਮੈਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ,

ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿਨ ਬਣਾ ਕੇ

ਆਪਣੀ ਵਾਟ ਕਾਹਲਿਆਂ ਨਬੇੜਦਾ।

ਮੇਰਾ ਭਟਕਦੇ ਦਾ ਅਸਲ ਟਿਕਾਣਾ ਤੇਰੀ ਗੋਦ ਹੈ,

ਮੇਰੇ ਸੁਖ, ਮੇਰੇ ਅਨੰਦ, ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ, ਮੇਰੀ ਪਾਲ। ...

***