" 'ਕੇਰਾਂ ਫੇਰ ਮੈਂ ਕਹਿਨਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਜੜ੍ਹਾਂ ਹੋ, ਕਾਲੀ ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਗਤੀਮਾਨ ਸੁਰਗਾ ਵਿਚਕਾਰ। ਤੇ ਅਕਸਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਨ੍ਰਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਉੱਠਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਗਦਿਆਂ ਵੀ ਵੇਖਿਐ। ਸਾਰੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਸ਼ਰਮਾਕਲ ਨੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਏਨਾ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲੁਕੋ ਕੇ ਰੱਖਦੀਆਂ ਨੇ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਨ।

"ਪਰ ਜੇਠ ਮਹੀਨਾ ਆਏਗਾ, ਤੇ ਜੇਠ ਮਹੀਨਾ ਇਕ ਬੇਆਰਾਮ ਕੁਆਰੀ-ਕੰਨਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਪਹਾੜੀਆਂ ਤੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਸਰੋਤ ਹੋਏਗੀ।"

15

ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਮੰਦਰ ਦੇ ਸੇਵਾਦਾਰ ਨੇ ਅਲਮੁਸਤਫਾ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ- "ਮੇਰੇ ਮੁਰਸ਼ਦ, ਸਾਨੂੰ ਜਾਚ ਸਿਖਾਓ ਕਿ ਸਾਡੇ ਬੋਲ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਬੋਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਵੰਦਨਾ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਬਣ ਕੇ ਪੁੱਜਣ।"

ਤੇ ਅਲਮੁਸਤਫ਼ਾ ਨੇ ਜੁਆਬ ਵਿਚ ਆਖਿਆ- "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਉਠੋਗੇ, ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਪੰਧ ਇਕ ਲੈਅ ਤੇ ਇਕ ਖ਼ੁਸ਼ਬੋਈ ਬਣਿਆ ਰਹੇਗਾ: ਲੈਅ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ਲਈ, ਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ਬੋਈ ਇਕ ਬਗ਼ੀਚੇ 'ਚ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਤੀਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ।

"ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਉਠ ਕੇ ਇਕ ਨਵੇਂ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਪੁੱਜੋਗੇ, ਜਿਥੇ ਸਿਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਕਣ ਡਿੱਗਦੇ ਨੇ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ 'ਚ ਭਰਨ ਲਈ ਹੱਥ ਅੱਡੀ ਰੱਖੋਗੇ; ਫੇਰ ਤੁਸੀਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰੋਗੇ ਤੇ ਇਕ ਸਫ਼ੈਦ ਆਲ੍ਹਣੇ 'ਚ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਇਕ ਸਫੈਦ ਬੇਟ ਵਾਂਗ ਸੌਂ ਜਾਵੋਂਗੇ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਲਕ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵੇਖੋਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਫ਼ੈਦ ਬਨਫਸ਼ੇ ਦੇ ਫੁੱਲ ਬਸੰਤ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵੇਖਦੇ ਨੇ।

"ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਹੇਠਾਂ ਡੂੰਘੇ ਉਤਰੋਗੇ । ਤੁਸੀਂ ਨਦੀ-ਨਾਲਿਆਂ ਦੇ ਗੁਆਚੇ ਚਸ਼ਮਿਆਂ ਨੂੰ ਤਲਾਸ਼ ਕਰੋਗੇ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇਕ ਅਜਿਹੀ ਗੁੱਝੀ ਗੁਫ਼ਾ ਹੋਵੇਗੇ, ਜਿਹੜੀ ਡੂੰਘਾਣਾਂ ਦੀਆਂ ਮੱਧਮ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ।

"ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਹੇਠਾਂ ਡੂੰਘੇ ਉਤਰੋਗੇ, ਹਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਡੂੰਘੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਧੁਰ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਤੇ ਇਥੇ ਤੁਸੀਂ 'ਉਸ' ਨਾਲ 'ਕੱਲੇ ਹੋਵੋਗੇ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼-ਗੰਗਾ 'ਤੇ ਵੀ ਤੁਰਦਾ ਹੈ।"

16

ਤੇ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੌਆਂ ਮੁਰੀਦਾਂ 'ਚੋਂ ਇਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ- "ਮੇਰੇ ਮੁਰਸ਼ਦ, ਸਾਨੂੰ ਹੋਂਦ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ। ਇਹ ਹੋਂਦਗਤ ਹੋਣਾ ਕੀ ਹੈ ?"

ਤੇ ਅਲਮੁਸਤਫ਼ਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਤੱਕਣੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ-ਟਕ ਤੱਕਿਆ। ਤੇ