ਧਰਵਾਸ ਤੇ ਸੁੱਖ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਗੀਤ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ।
ਹੁਣ ਜੋਸ਼ੁਆ ਨੂੰ ਧਰਵਾਸ ਮਿਲਿਆ ਸੀ ਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਅਲ ਮੁਸਤਫ਼ਾ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ । ਅਲ ਮੁਸਤਫ਼ਾ ਬੋਲਿਆ-
"ਜੋਸ਼ੁਆ ਮੇਰੇ ਛੋਟੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਿਹੈਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ, ਕਿ ਇਥੇ ਤੇਰੇ ਹੰਝੂਆਂ ਦੇ ਸਿਵਾਇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੋਰ ਹਨੇਰਮਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ? ਤੇ ਕੀ ਇਹ ਤੇਰਾ ਡਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਿਰਖਾਂ ਵਿਚਾਲੇ ਪਰਛਾਵਿਆਂ ਨੂੰ ਆਕਾਰ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ?
"ਤੈਨੂੰ ਡਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਨਿੱਕੇ ਵੀਰ, ਤੈਨੂੰ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਡਰਨ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਹੀ ਸਵੇਰ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂ ਕਿ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਨਣ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
''ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਨਣ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹ 'ਪਰਮ-ਸਵੈ ਦੀ ਅਪਾਰ ਰਿਆਸਤ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
"ਤੇ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਕਰਕੇ ਨੂੰਹਦੀ ਹਵਾ ਵਿਚ ਹੱਸਦੇ- ਖੇਡਦੇ ਹੋ, ਫੇਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਾਤ ਵੇਲੇ ਦੇ ਸ਼ੀਤ ਬੁੱਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੀ ਨੱਚਣਾ-ਟੱਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਦਿਨ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਵਿਚ ਫੜੇ ਗਏ ਆਪਣੇ (ਸ਼ੀਤ ਬੁੱਲਿਆਂ ਦੇ) ਭੈਣਾਂ-ਭਾਈਆਂ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਦੇ ਹਨ।
"ਮੇਰੇ ਭਰਾਵਾ, ਆਪਣੇ ਪੈਂਡੇ 'ਤੇ ਤੁਰਿਆ ਜਾ, ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਵੀ, ਤੇਰੇ 'ਮੂਲ' ਦਾ ਚਾਨਣ ਫੈਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਹਿਰਦਾ ਤੇ ਨੇਤਰ ਖੋਲ੍ਹਣੇ ਪੈਣੇ ਹਨ।"
ਆਪਣੇ ਦੁਆਲੇ ਗੂੰਜਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੋਲਾਂ ਵਿਚ, ਜੋਸ਼ੁਆ ਮੁੜਿਆ ਤੇ ਘਾਟੀ ਵੱਲ ਨੂੰ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਬੜੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਾਣਦਾ ਹੋਇਆ ਗਿਆ, ਕਿਉਂ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਤਾਰਾ-ਵਿਸਫੋਟਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਤੇ ਏਦਾਂ ਉਹ ਰਾਤ ਪ੍ਰਤੀ ਨਵੇਂ ਜਾਗੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਵਿਚ ਤੁਰਦਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
6
ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਜਿਉਂ ਹੀ ਅਲ ਮੁਸਤਫ਼ਾ ਤੇ ਮੈਂ ਬਾਜ਼ਾਰੋਂ ਪਰਤੇ, ਅਸੀਂ ਸਾਰਾਹ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਲਾਲੀ ਵਿਚ ਚਮਕੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਵਧਾਏ ਤਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਣ ਵਿਚ ਮਦਦ ਕਰੀਏ ਉਠ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ-
"ਮੇਰੀ ਕੁੱਖ ਵਿਚਲੇ ਨੰਨ੍ਹੇ ਜੀਅ ਦਾ ਦੁਨੀਆਂ 'ਤੇ ਆਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।"
ਕਿਉਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਸ ਜਣੇਪੇ ਲਈ ਥਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਲ- ਮੁਸਤਫ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਗੋਡੇ ਟੇਕ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਕੋਮਲ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ-
“ਭੈਣੇ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਏਨਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਰ ਕਿ ਤੂੰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਗੂੰਜ
