"ਹਾਂ ਨਿਕੋਡਮਸ, ਤੇ ਹੁਣੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ 'ਉਸ' ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਾਂਗਾ, 'ਉਹ' ਸਾਡੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਦਾ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕਰੇਗਾ। ਕਿਉਂ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੱਥਰਾਂ 'ਚ ਵਿਚਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਸਾਡੀ ਦਿਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ 'ਚ ਰਾਖੀ ਕਰੇਗਾ।"

ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੋਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਅਲਮੁਸਤਫ਼ਾ ਕੰਧ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਥੂਲ ਪਕੜ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਣ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਕਰਦਾ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗਾ।

ਨਿਕੋਡਮਸ ਗੂੰਗਾ ਬਣ ਕੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਕਿਉਂ ਕਿ ਬੇਸ਼ੱਕ ਭਾਵੇਂ ਅਲਮੁਸਤਫ਼ਾ ਦਾ ਗਾਇਆ ਗੀਤ ਮੌਨ ਸੀ, ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਨੇ ਸੱਚੀਂ-ਮੁੱਚੀਂ ਪੱਥਰਾਂ ਵਿਚ ਹਰਕਤ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।

ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਕੰਧ ਦਾ ਇਕ ਹਿੱਸਾ ਲੋਪ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਅਲਮੁਸਤਫ਼ਾ ਨੇ ਇਕ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਫੂਕ ਮਾਰੀ, ਤੇ ਇਹ ਹਿੱਸਾ ਏਦਾਂ ਉੱਡ-ਪੁੱਡ ਗਿਆ, ਜਿੰਦਾਂ ਹਵਾ 'ਚ ਬੱਦਲ ਉੱਡਦੇ ਹਨ।

ਤੇ ਏਦਾਂ ਨਿਕੋਡਮਸ ਤੇ ਅਲਮੁਸਤਫ਼ਾ ਕੰਧ ਵਿਚਲੀ ਖ਼ਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ ਸੱਜਰੀ ਸਵੇਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਆਪਣੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਗਵਾਹ - ਬਣਦਿਆਂ, ਨਿਕੋਡਮਸ ਅਲਮੁਸਤਫ਼ਾ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਲਾਵੇ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਲਗਾਤਾਰ ਫੁਸਫਸਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ-

“ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਵੀਰ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸੁਹੱਪਣ ਤੱਕਿਆ ਹੈ!"

13

ਅਲਮੁਸਤਫ਼ਾ ਸਿੱਧਾ ਬਜ਼ਾਰ ਵੱਲ ਨੂੰ ਗਿਆ, ਜਦ ਕਿ ਨਿਕੋਡਮਸ ਆਪਣੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਸੁੱਖ-ਸਲਾਮਤੀ ਦੱਸਣ ਮੇਰੇ (ਅਲਮਿਤਰਾ) ਕੋਲ ਆਇਆ।

ਤੇ ਏਦਾਂ ਅਲਮੁਸਤਫ਼ਾ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੇ ਦੋਬਾਰਾ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਲ-ਕੋਠੜੀ ਵਿਚ ਕੈਦ ਕੀਤਾ ਸੀ।

ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਕਿਉਂ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਉਸ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਨ ਰੱਖਣ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਤੇ ਕਰੜੀ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਹੱਥ ਮਲ੍ਹਣ ਲੱਗੇ।

ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਦਾ ਘੇਰਾ ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਬਹੁਤ ਕਸ ਗਿਆ, ਅਲਮੁਸਤਫ਼ਾ ਇਕ ਗੱਡੇ 'ਤੇ ਟੱਪ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਖ਼ਾਤਿਬ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ-

"ਭਰਾਵੋ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਰਕਤ ਵਿਚ ਆਵੇਂ, ਮੇਰੇ ਕੁਝ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਲਓ।"

ਹਾਫ਼ਿਜ਼, ਇਕ ਬੁੱਢਾ ਪੁਜਾਰੀ, ਚੀਖਿਆ-

"ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ ਹੋਏ ਨੇ ਅਲਮੁਸਤਫ਼ਾ ਤੇ ਉਹ ਝੂਠ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਨੇ।

“ਤੈਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਬੰਧੀ ਹੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ