"ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਪਰਤ ਨਾਲ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਢਕ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਉਨਾਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਚਮਕਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਮੱਧਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੋਗੇ।”
ਜਿਉਂ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਹਵਾ 'ਚ ਘੁਲੇ, ਉਥੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਿਚਾਲੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੁਆਲੇ ਇਕ ਘੇਰਾ ਜਿਹਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਫੇਰ ਹਵਾ ਵਿਚ 'ਜੀਵਨ' ਨਾਲ ਧੜਕ ਰਹੇ ਇਕ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਆਕਾਸ਼- ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਉੱਡ ਗਈ।
ਉਹ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡੀ, ਹਵਾ ਦੀ ਪ੍ਰਵਾਹ-ਧਾਰਾ ਵਿਚ ਵਹਿੰਦੀ ਤੇ ਚੱਕਰ ਖਾਂਦੀ ਨੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਅਜਿਹੇ ਆਦਮੀ ਦਾ ਅਕਸ ਬਣਾ ਲਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਏਨਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ ਕਿ ਪੂਰੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਲਾਵੇ 'ਚ ਲੈ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਖੜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਆਪਣੀਆਂ ਧੁੰਦ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਫੈਲਾਈ ਖਲਾਅ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜੇ ਉਸ 'ਆਤਮਾ' ਦੇ ਦੁਨਿਆਵੀ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਪੱਬਰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ । ਉਹ, ਜੋ ਕਿ ਰੱਬ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਅਲਮੁਸਤਫ਼ਾ ਦੀ 'ਆਤਮਾ' ਸੀ।
ਜਦ ਕਿ, ਅਸਲ ਵਿਚ, ਉਸ ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਉਸ ਸਰੀਰ ਰੂਪੀ ਘਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਘਰ ਨੇ ਬੜੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸੰਭਾਲੀ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਲਤਨਤਾਂ ਤੇ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਖੌਤੀ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਜੇ ਤੱਕ ਵੀ ਇਕ ਸੁਪਨਾ ਸਨ।
