ਲਗਦਾ ਹੈ ।
ਗੁਰ ਕੇ ਬਚਨ ਸਤਿ ਸਤਿ ਕਰ ਮਾਨੇ,
ਮੇਰੇ ਠਾਕੁਰ ਬਹੁਤੁ ਪਿਆਰੇ ।।
-ਨਟ ਅਸਟ: ਮ: ੪, ਪੰਨਾ ੯੮੨
ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਗਉੜੀ ਰਾਗ ਵਿਚ ਹੁਕਮ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬਚਨ ਹੀ ਹਨ ਜੋ ਜਮਾਂ ਦੀ ਫਾਸੀ ਕੱਟ ਸਕਦੇ ਹਨ:
ਗੁਰੂ ਕੈ ਬਚਨਿ ਮਿਟਾਵਹੁ ਆਪੁ॥
-ਗਉੜੀ ਗੁਆਰੇਰੀ ਮ: ੫, ਪੰਨਾ ੧੭੭
ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਤੇ ਆਪਾ ਵਾਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਮ ਦੀ ਰੰਗਣ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ । ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਤੇ ਟੁਰਿਆਂ ਭਰਮ ਮੁਕਦੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਨਜ਼ਰੀਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਬਖ਼ਸ਼ਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਜ ਜੋਗ ਦੀ ਪਦਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ । ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ' ਤੇ ਟੁਰਦਿਆਂ ਹੀ ਭਗਤੀ ਕਬੂਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਮਨ ਵਿਚ ਆਣ ਵਸਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰ ਕੈ ਬਚਨਿ ਭਗਤਿ ਥਾਇ ਪਾਇ ॥
ਹਰਿ ਜੀਉ ਆਪਿ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ।।
-ਆਸਾ ਮ: ੩, ਪੰਨਾ ੩੬੫
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖਾਂ, ਸਾਧੂਆਂ, ਸੰਤਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ ਬਚਨ ਸੁਣ-ਪਾਲ ਪਲਟਾ ਖਾਧਾ ਸੀ, ਉਹ ਲੋਕ ਬਚਨ ਸਾਂਭ ਰਖਦੇ ਸਨ । ਉਹ ਹੀ ਬਚਨ ਫਿਰ ਗੋਸ਼ਟਾਂ ਬਣੀਆਂ, ਹਾਜ਼ਰ ਨਾਮੇ ਕਹਿਲਾਏ, ਜਨਮਸਾਖੀਆਂ ਆਖੀਆਂ ਜਾਣ ਲਗੀਆਂ, ਪਰਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਦੌਰੇ ਦੀਆਂ ਸਾਖੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿਧ ਹੋਈਆਂ ਅਤੇ ਕਥਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈਆਂ । ਕੈਸੇ ਕੈਸੇ ਸੁੰਦਰ ਬਚਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਨੇ ਸਾਂਭੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਪ੍ਰੀਤ ਜਾਗਦੀ ਹੈ । ਜੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੀ ਕੋਲੋਂ ਪੁਛਿਆ ਕਿ ਫ਼ਕੀਰੀ ਦੀ ਜੁਗਤ ਦਸੋ ਤਾਂ ਆਪ ਜੀ ਨੇ ਫ਼ਰਮਾਇਆ ਸੀ :
ਆਦਿ ਫ਼ਕੀਰੀ ਹੈ ਫਨਾ ਹੋਣਾ ਅਤੇ ਅੰਤ ਹੈ ਸਤਿ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਤੋਂ ਸਿਵਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਮੰਨਣਾ।
ਫਕੀਰ ਤੇ ਸਾਇਆ ਧਨ ਭਗਵੰਤ ਕਾ ਹੈ।
ਰੋਗ ਫ਼ਕੀਰੋਂ ਕੋ ਮਾਇਆਧਾਰੀਆਂ ਸਾਥ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਨਾ, ਅਲਹ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭਾਂਵਦਾ ।
