ਹਨ ਇਥੇ ਹੀ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ । ਇਸੇ ਰੁਹਤਾਸ ਵਿਚ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪੈਣ ਨਾਲ ਖਾਰਾ ਪਾਣੀ ਮਿੱਠਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਹੁਣ ਤਕ ਸੁਹਾਣੇ ਚਸ਼ਮੇ ਰਾਹੀਂ ਵਹਿ ਹਿਰਦੇ ਠਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ । ਇਥੇ ਹੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਸਬਰ ਸੰਤੋਖ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਅਤੀਤਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੇ ਪਈ ਸਿਰ ਮੱਥੇ ਝਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ । ਸ਼ਿਕਵੇਂ ਉਲ੍ਹਾਮੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ।

ਮਾਤਾ ਜੀ ਦਾ ਇਕ ਭਰਾ ਵੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸਾਹਿਬ ਚੰਦ ਸੀ। ਜੇ ਮਾਤਾ ਸਾਹਿਬ ਕੌਰ ਨੂੰ ਮਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਆ ਹੈ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਰਾ ਵੀ ਖ਼ਾਲਸੇ ਦੇ ਮਾਮੇ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ ।

ਸਾਹਿਬ ਕੌਰ ਜੀ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ-ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ । ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਸਨ ਜੋ ਸਦਾਚਾਰੀ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਡੋਲ ਸਰੀਰ, ਨੂਰਾਨੀ ਆਤਮਾ, ਗੁਲਾਬ ਦੇ ਫੁਲ ਵਰਗਾ ਹਸੂੰ ਹਸੂੰ ਕਰਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਬੋਲਾਂ ਵਿਚ ਮਿਠਾਸ, ਨਿਮਰਤਾ, ਸੰਤੋਖ, ਖਿਮਾ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਹੀ ਗੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ । ਤਾਂ ਹੀ ਮਾਤਾ ਜੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਹਰਮਨ ਪਿਆਰੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ । ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਗੁਰੂ-ਘਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਸਨ । ਜਦ ਸਾਹਿਬ ਦੇਵਾਂ ਜ਼ਰਾ ਕੁ ਵੱਡੀ ਹੋਈ ਜਪੁਜੀ ਸਾਹਿਬ, ਰਹਿਰਾਸ, ਕੀਰਤਨ ਸੋਹਿਲਾ ਸ਼ਬਦ ਸਭ ਕੰਠ ਕਰ ਲਏ । ਸਾਰੀਆਂ ਸੰਗਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੋਂ ਪਾਠ ਸੁਣ ਨਿਹਾਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕੀ ਚੁੰਬਕੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਖੋਂ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਨ ਲਈ ਖਿੱਚੇ ਚਲੇ ਆਂਦੇ ਸਨ । ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਚਰਚਾ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਆਸ ਪਾਸ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਹੋਣ ਲੱਗੀ । ਸੁਗੰਧੀ ਫੈਲਦਿਆਂ ਕੀ ਦੇਰ ਲਗਦੀ ਹੈ ? ਲੰਗਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵੀ ਮਾਤਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਕਰਦੇ । ਗੁਣਾਂ ਕਾਰਨ ਮਾਤਾ ਜੀ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਸਾਰੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ ਹੋਣ ਲੱਗਾ।

ਜਦੋਂ ਸਾਹਿਬ ਕੌਰ ਜੀ ਪੰਦਰਾਂ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਸਰਬ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮੁਟਿਆਰ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਨੇ ਵਰ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ । ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਸਾਹਿਬ ਕੌਰ ਜੀ ਦਾ ਗੁਰੂ-ਘਰ ਵੱਲ ਪਿਆਰ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ । ਸੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰ ਵੀ ਸਿੱਖ ਘਰਾਣੇ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਭਾਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਕਿ ਬੀਬੀ ਜੀ ਦੀ ਸਿੱਖੀ ਸ਼ਰਧਾ ਵਿਚ ਰੋਕ ਨਾ