ਮਾਰਿਆ, ਫਿਰੀ ਉਸ ਨਬਾਲਗ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਬਿਆਹ ਕਰਨ ਲਈ ਜ਼ੋਰ ਪਾਇਆ। ਵਿਰੀ ਭਾਈ ਪਤਾ ਨੀ ਕੈਂਹ ਇਕਦਮ ਮੰਨੀਗੇ ਤੇ ਕੁੜੀ ਆਲੇ। ਗਲਾਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲਜਾਈ ਕੇ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਹਸਪਤਾਲੇ ਵਿਚ ਸਫ਼ਾਈ ਕਰਾਈ ਤੀ ਹੀ। ਮਾਸਟਰ ਜੀ, ਕੁੜੀ ਆਲੇ ਗਰੀਬ ਹੋ ਨਾ। ਕੁਈ ਕਰਨੀ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੈਰਵੀ। ਬਿਚ ਸ਼ੰਭੂ ਵਰਗੇ ਲੂੰਬੜ ਆਪਣਾ ਈ ਦਾਅ ਲਾਈਗੇ ਹੇ। ਪਰ ਕੇਡਾ ਭਾਰੀ ਕਲੈਕ ਹਾ। ਮਾਸਟਰੀ ਮਹਿਕਮੇ ਤੇ, ਉਆ ਸਾਰੇ ਤਾਂ ਨੀ ਹੁੰਦੇ ਈਆਂ ਦੇ ਪਰ ਇਕ ਮੈਸੂ ਸਾਰੇ ਟੋਭੇ ਨੂੰ ਗੰਧਲਾ ਕਰੀ ਦਿੰਦੀ। ਸਾਰੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ ਬੂ-ਬੂ ਹੋਈਗੀ ਹੀ।"
“ਕੁੱਕੂ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਕਮਰਾ ਛੱਡਿਆ ਸੀ ਨਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਾਫ਼ੀ ਰੋਕਿਆ ਸੀ ਉਸਨੂੰ, ਉਹ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਰ ਕਰਦਾ ਸੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਚੱਲ ਕੇ ਰਹਿਣ ਲਈ। ਕਈ ਦਿਨ ਨਾਰਾਜ਼ ਵੀ ਰਿਹਾ ਸੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਮੈਨੂੰ ਬਾਬੇ ਠੁਕਠੁਕੀਏ ਦੇ ਬੋਲ ਵੀ ਚੇਤੇ ਆਉਂਦੇ ਪਏ ਸੀ।
"ਜਾਣ ਦਿਉ ਭੋਲਿਓ, ਜਿਥੇ ਜਿਹੜਾ ਜਾਂਦਾ। ਆਪੇ ਖਤਾ ਖਾਣੀ ਉਨੀ।" ਕਾਫ਼ੀ ਮਹਿੰਗੇ ਪਏ ਹੋਣੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਥੋਂ ਦੇ ਨਜ਼ਾਰੇ। ਮੈਨੂੰ ਜਿਸ ਗੋਲ ਦਾ ਡਰ ਸੀ, ਉਹੀ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਇੱਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ।
ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ-ਕਰਦਿਆਂ ਚੰਨ ਰਾਤ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਕੇ ਪਹਾੜੀ ਉਹਲੇ ਲੁਕਦਾ ਪਿਆ ਸੀ। ਕੁੱਕੂ ਨੇ ਡੁਬਦੇ ਜਾਂਦੇ ਚੰਨ ਨੂੰ ਹਸਰਤ ਨਾਲ ਵੇਖਦਿਆਂ ਹਉਕਾ ਜਿਹਾ ਛੱਡਿਆ ਤੇ ਬੇਸਰੀ 'ਤੇ ਹਿੰਦੀ ਗੀਤ ਦੀ ਤਾਨ ਛੇੜ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
"ਰੁੱਕ ਜਾ ਰਾਤ ਠਹਿਰ ਜਾ ਚੰਦਾ, ਬੀਤੇ ਨਾ ਮਿਲਣ ਦੀ ਯੇ ਬੇਲਾ" ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪੂਰਬ ਵਿਚ ਆਕਾਸ਼ ਸੁਨਹਿਰਾ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ, ਪਹੁ ਫੁਟਾਲੇ ਨਾਲ। ਰਾਹੀ ਵੀ ਉਸ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਲੰਘਣ ਲੱਗ ਪਏ ਸੀ। ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਬੇਲ ਵੀ ਫ਼ਿਜ਼ਾ ਵਿਚ ਸੰਗੀਤ ਘੋਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁੱਕੂ ਨਾਲ ਰਾਤ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗਾ। ਪਲਕ ਝਮਕਦਿਆਂ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ ਸੀ।
“ਮਾਸਟਰ ਜੀ ਫਿਰੀ ਬੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰਿਉ ਏਸ ਗਰੀਬੜੇ ਤੇ ਸੁੱਖ ਸਾਂਦ ਲੈਂਦੇ ਵੀ ਰਿਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਭੇਜਦੇ ਬੀ ਰੋਣਾ।"
ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਰਾਤ ਦੇ ਉਨੀਂਦੇਪਣ ਦੀ ਰੜਕ ਲਈ ਮੈਂ ਬੁੱਕੂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਲਈ ਸੀ। ਕੁੱਕੂ ਦੀ ਬੇਸਰੀ 'ਤੇ ਸੁਣੇ ਗੀਤਾਂ ਤੋਂ ਜਜ਼ਬਾਤੀ ਹੈ ਕੇ ਮੈਂ ਕੁਝ ਸਤਰਾਂ ਕਾਗਜ਼ ਤੇ ਇੰਜ ਝਰੀਟੀਆਂ ਸਨ।
"ਕਾਸ਼। ਮੈਂ ਵੀ
ਸੀਨੇ ਤੇ ਸਹਿ ਕੇ ਜ਼ਖ਼ਮ
ਬਾਂਸ ਤੋਂ ਬੰਸਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ
ਤੁਹਾਡੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਂਹ ਪਾਉਂਦਾ
