ਜਾਗ-ਏਹ ਤਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਧੀ-ਭੈਣ ਨੂੰ ਊਆਂ ਈ ਚੁੱਕੀ ਕੇ ਲੋਈ ਜਾਗ-ਜੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਬਕ ਨੀ ਮਿਲਿਆ ਤਾਂ।" ਬਲਵੰਤ ਨੇ ਸ਼ੰਕਾ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕੀਤੀ ਸੀ।
"ਫਿਕਰ ਨਾ ਕਰੋ, ਸਬਕ ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਸਿਖਾ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਅੱਜ ਜੇਹੜੀ ਮਾਨ੍ਹੇ ’ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਰਜਾਈ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਐ, ਓ ਬੜ੍ਹੀ ਨੀ। ਮਾਸਾ ਜਿਹੀ ਵੀ ਸ਼ਰਮ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸਹੁਰੀ ਦੇ ਡੁੱਬ ਕੇ ਮਰ ਜਾਣ। ਘਾਬਰਨਾ ਨੀ ਏਹ ਕੰਮ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦਿਓ।" ਠਾਣੇਦਾਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੌਂਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਬਲਵੰਤ ਦੇ ਹਟਦਿਆਂ ਹੀ ਠਾਣੇਦਾਰ ਨੂੰ ਦੂਸਰੀ ਧਿਰ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ।
"ਸਾਹਬ ਬਹਾਦਰ, ਫਿਰੀ ਕੇ ਸੋਚਿਆ ਅੇ ਮਾਨ੍ਹੇ ਵਾਰੇ।" ਰਿਟਾਇਰਡ ਕੈਪਟਨ ਗੰਡਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਅੱਗੇ ਹੋ ਕੇ ਗੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਸੀ।
"ਕਰਨਾ ਕੀ ਐ ਕਪਤਾਨ ਸਾਹਬ, ਮਾਨ੍ਹੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੁਰਮ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਆਪਾਂ ਐਫ.ਆਈ.ਆਰ. ਦਰਜ ਕਰਕੇ ਐਸ.ਡੀ.ਐਮ. ਅੱਗੇ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਦੇਣੀ ਐ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ । ਬਾਕੀ ਉਹ ਜਾਨਣ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣੇ। ਆਪਣਾ ਤਾਂ ਇਨਾ ਹੀ ਕੰਮ ਹੈ।"
"ਨਹੀਂ ਸਰ, ਤੁਸੀਂ ਮੌਕੇ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਹੋ, ਕੋਈ ਵਿਚ ਵਿਚਾਲੇ ਦਾ ਰਸਤਾ ਲੱਭੀ ਲੱਗਾ। ਸੱਪ ਬੀ ਮਰੀ ਜਾਵੇ ਤੇ ਲਾਠੀ ਬੀ ਬਚੀ ਜਾਵੇ।" ਕੈਪਟਨ ਗੰਡਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਤਰਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।
"ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਠੀਕ ਐ ਕਪਤਾਨ ਸਾਹਬ, ਪਰ ਮਾਨ੍ਹੇ 'ਤੇ ਕੇਸ ਈ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਬਣਦਾ ਐ। ਮੈਂ ਬੀ ਧੀਆਂ-ਭੈਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਂ-ਤੁਸੀਂ ਸੋਚੋ ਤੁਹਾਡੀ ਧੀ-ਭੈਣ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ੇਂਗੇ? ਜੇ ਕੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ-ਮਹਿਲਾ ਕਮਿਸ਼ਨ ਜਾਂ ਮਾਨਵ ਅਧਿਕਾਰ ਕਮਿਸ਼ਨ ਜਾਂ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀ ਕਮਿਸ਼ਨ ਅੱਗੇ ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੈਂ ਕੀਹਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਸੀ ਆਖਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਟੱਬਰ ਵੀ ਪਾਲਣਾ ਹੋ ਕੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸੋ ਤੁਸੀਂ।"
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਤੱਕ ਮਾਨ੍ਹ ਸਿੰਘ ਵਾਲੀ ਧਿਰ ਠਾਣੇਦਾਰ ਨੂੰ ਸਮਝੌਤੇ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਦੋਹਾਂ ਧਿਰਾਂ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਇਥੇ ਖ਼ਤਮ ਹੋਈ ਸੀ ਕਿ ਮਾਨ ਸਿੰਘ ਪੰਝੀ ਹਜ਼ਾਰ ਰੁਪਏ ਕਮਲੋ ਦੇ ਇਲਾਜ 'ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਕਰਮੂ ਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ ਤੇ ਇੰਨੀ ਕੁ ਹੀ ਰਕਮ ਕੇਸ ਨੂੰ ਰਫਾ-ਦਫਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਸੀ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਾਉਣ ਦਾ ਮਿਹਨਤਾਨਾ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਭਰੇਗਾ। ਫਿਰ ਰਾਤੋ-ਰਾਤ ਮਾਨ੍ਹ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੇਤ ਤੇ ਫੌਜਣ ਦੇ ਜੇਵਰਾਤ, ਗਹਿਣੇ ਰੱਖ ਕੇ ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਜਿਹੀ ਵੱਡੀ ਰਕਮ ਦਾ ਇੰਤਜਾਮ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਲਿਖਤੀ ਸਮਝੌਤੇ 'ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਧਿਰਾਂ ਦੇ ਦਸਤਖ਼ਤ ਤੇ ਅੰਗੂਠੇ ਲਗਵਾ ਕੇ ਠਾਣੇਦਾਰ ਆਪਣੇ ਅਮਲੇ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਹਨੇਰੇ ਹੀ ਪਿੰਡੋਂ ਚਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
