ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਾਪਰੀਆਂ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਵੀ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘੇ ਤੇ ਦਿਲ ਟੁੰਬਰੇ ਅਨੁਭਵ ਹਨ। ਮੈਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਜ ਹੀ ਕਹਾਣੀਆ ਜਾਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਵਿਚ ਢਾਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂ। ਮੈਂ ਸਾਇਸ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸੀ ਤੇ ਹੁਣ ਸਾਹਿਤ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਬਣਨ ਦੀ ਕੋਸਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਕੂਲ, ਕਾਲਜ ਵਿਚ ਸਾਇੰਸ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰੈਕਟੀਕਲਾਂ ਤੋਂ ਵਿਹਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਿਲਦੀ ਪਰ ਹੁਣ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ ਸੀ। ਇੰਜ ਮੈਨੂੰ ਸਿਲੇਬਸ ਵਿਚਲੀਆਂ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਮੁਣਸ਼ੀ ਪ੍ਰੇਮ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਧੇਰੇ ਟੁੰਬਦੀਆਂ। ਨੌਕਰੀ ਵਿਚ ਆਉਣ ਮਗਰੋਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਪੁਸਤਕਾਂ ਖਰੀਦ ਲਿਆਇਆ ਸੀ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਸਨ।

ਪੁਸਤਕਾਂ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ-ਮਾਣਦਿਆਂ ਮੈਂ ਦੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੋਲ ਕਾਗਜ਼ ਤੇ ਉਤਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਮਨ ਦੇ ਭਾਵ ਭਰਨ ਦੀ ਕਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ। ਪੂਰੀ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ। ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਜਾਂ ਕਵਿਤਾ ਬਣਦੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਦਾ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲਗਦਾ। ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਸਕੂਲ ਵਿਚ ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਸਾਹਿਤ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਿਦਵਾਨ ਸੀ ਜਿਹੜਾ ਮੇਰੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਲਾਹ ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਲਿਖਿਆ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ। ਉਹ ਪਸੰਦ ਵੀ ਕਰਦੇ। ਮੇਰਾ ਹੋਸਲਾ ਵੀ ਵਧਾਉਂਦੇ। ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਿਚ ਛਪਣ ਲਈ ਭੇਜਣ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ।

ਹਰੇਕ ਨਵੀਂ ਪੁਸਤਕ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਸਰੋਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ। ਮਨ ਵਿਚ ਵਲਵਲਾ ਜਿਹਾ ਉਠਦਾ, ਕਾਸ਼ ਮੈਂ ਵੀ ਇੰਨਾ ਲੇਖਕਾਂ ਵਾਂਗ ਲਿਖ ਸਕਦਾ। ਮੇਰੀ ਵੀ ਲਿਖਤ ਕਿਸੇ ਅਖ਼ਬਾਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦੀ। ਕੀ ਕਦੇ ਮੇਰੀ ਵੀ ਕੋਈ ਪੁਸਤਕ ਛਪੇਗੀ। ਮੈਨੂੰ ਲੋਕ ਲੇਖਕ ਕਰਕੇ ਜਾਣਨਗੇ। ਸਕੂਲ, ਕਾਲਜਾਂ ਦੀ ਲਾਇਬਰੇਰੀਆ 'ਚ ਲੱਗੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਇੰਜ ਹੀ ਮੇਰੀ ਪੁਸਤਕ ਵੀ ਪੜ੍ਹਣਗੇ।

ਇਸ ਪੜ੍ਹਨ ਲਿਖਣ ਦੇ ਸ਼ੌਕ ਨਾਲ ਇਕ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਪਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਦੂਸਰੇ ਮੈਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸਾਥੀ ਨਾ ਲਗਦਾ। ਮੇਰੀ ਇਕੱਲਤਾ ਨੂੰ ਪੂਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਨੇ। ਤੀਸਰੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਸਿੱਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਰੰਤਰ ਵਾਧਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਚੌਥੇ ਸਮਾਜ ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੇ ਨਵੇਂ ਬਰੱਖੇ ਖੁਲ੍ਹਦੇ ਪਏ ਸਨ। ਕੁਦਰਤ, ਸਮਾਜ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਜ਼ਰੀਆ ਬਦਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਅੰਦਰਲਾ ਲੇਖਕ ਉਸਲਵੱਟੇ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬੈਠਕੇ ਪੜ੍ਹਣਾ-ਲਿਖਣਾ ਮੈਨੂੰ ਰੱਬ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲਗਦਾ। ਪੰਜਵੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੋਲ ਪੁਸਤਕਾਂ ਵਿਚਲੇ ਆਦਰਸ਼ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਵਿਚਲੀਆਂ ਵਿਸੰਗਤੀਆਂ ਤੇ ਵਿਰੋਧਾਭਾਸ ਮੈਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਕੁਰੀਤੀਆਂ ਖਿਲਾਫ ਆਵਾਜ਼ ਬੁਲੰਦ ਕਰਨ ਲਈ ਤਰਲੋਮੱਛੀ ਕਰ ਦੇਂਦੇ।

ਕਿਤਾਬਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੋਸਤ ਬਣਾ ਕੇ ਮੈਂ ਉਸ ਪਿੰਡ ਦੇ ਨਾਲ-