ਸਮਝ ਨ ਪਰੀ ਕਾਲ ਗ੍ਰਸ ਲਇਆ।
ਕੇਵਲ ਭੋਗ ਕਾਲ ਕਾ ਭਇਆ।
ਕਾਲ ਛੁਧਾ ਨਿਰਵਾਰਨ ਕਾਜਾ?
ਕ੍ਯਾ ਬਿਧਿ ਨੇ ਸਭ ਜਗ ਉਪਰਾਜਾ ?
ਮੁਖ ਪਸਾਰ ਮੁਹਿ ਕਾਲ ਨਿਹਾਰੇ,
ਅਹੋ ਕਾਲ! ਹਮ ਭੋਗ ਤਿਹਾਰੇ!
ਸੁੱਕੇ ਫੁੱਲ ਨਾ ਰਹੀ ਖੁਸ਼ਬੇ ਰੱਤੀ,
ਰਸ ਰੂਪ ਤੇ ਰੰਗ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਵਾਹਵਾਂ ਲਾ ਥੱਕੇ, ਮਾਲੀ ਹਾਰ ਹੁੱਟੇ,
ਬਲੀ ਕਾਲਦਾ ਇਕ ਨਾਂ ਵਾਲਖੋਹਿਆ।
ਸਮੇਂ ਪੁੱਜਣੇ ਤੇ ਪੱਤੇ ਸਿੱਟ ਸੁੱਕੇ,
ਪਾਣੀ ਪੌਣ ਤੇ ਖਾਦ ਨਾ ਕੁਝ ਪੋਹਿਆ।
ਸ਼ਹਤ ਡੂੰਮਣੇ, ਗਾਂਧੀ ਨੂੰ ਅਤਰ ਫੁਲ ਜੋ
ਜੀਉਂਦੇਬਖਸ਼ਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੱਗ ਮੋਹਿਆ॥੭੮॥
ਖਾ:ਸ: ੨੧ ਜਨਵਰੀ, ੧੯੦੧
