ਹਾਜ਼ਰ ਸਦਾ ਹਜ਼ੂਰ

ਲੁਕੇ ਨ ਡੁੱਬੇ ਸੂਰ ਨਿਤ ਚੜਿਆ ਨਿਤ ਚਮਕਦਾ,

ਬੱਦਲ ਧੁੰਦ ਕੁਹੀੜ ਧਰਤੀ ਉਤੋਂ ਉੱਠਕੇ

 

ਦੇਂਦੀਆਂ ਉਹਲਾ ਤਾਣ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਸੁਹਣਿਆਂ!

ਹਾਜ਼ਰ ਸਦਾ ਹਜ਼ੂਰ ਜੋ ਨੂਰਾਂ ਦਾ ਨੂਰ ਹੈ

 

ਪਰਦਾ ਕੁਈ ਨ ਤਾਣ ਉਹਲੇ ਹੈ ਉਹ ਹੋਵਦਾ

'ਖ੍ਯਾਲ-ਗੁਬਾਰ' ਖਲੇਰ ਲੈਨੈ ਅਪਣੇ ਆਪ ਤੂੰ

 

ਆਪੂੰ ਲੈਨੈ ਵਾਂਞ ਨੂਰੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ

ਕਰ ਲੈਨਾਂ ਹੈਂ ਦੂਰ ਹਾਜ਼ਰ ਸਦਾ ਹਜੂਰੀਓ॥੮੨॥

(ਕਸੌਲੀ ੫-੮-੧੯੫੫) ਖ.ਸ. ੧੫-੫-੧੯੮੦