ਐਸੀ ਰਸ ਭਰੀ ਹੋਈ

ਸਵਾਦ ਸਾਰੇ ਧਾ ਗਿਆ

ਹਾਇ, ਦਾਤਾ ਦਿੱਸਿਆ ਨਾ

ਸਵਾਦ ਜਿਨ੍ਹੇ ਦਿਤਾ ਐਸਾ

ਦੇਂਦਾ ਰਸਦਾਨ ਦਾਤਾ

ਆਪਾ ਕਿਉਂ ਲੁਕਾ ਗਿਆ?

(ਪੁਸਤਕ, ਲਹਿਰ ਹੁਲਾਰੇ ਵਿਚੋਂ)

ਮਨੁਖ ਦੀ ਥਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਾਵਿ-ਸਿਰਜਣਾ ਦਾ ਮੁਖ ਸੋਮਾ ਬਣਾ ਲੈਣ ਕਾਰਨ ਹੀ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਵਿਚ ਸਮਾਜਿਕਤਾ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਨਿਰਲਿਪਤੀ ਉਪਰ ਬਲ ਹੈ। ਸਮਾਜਿਕਤਾ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਧਰਮ ਦੇ ਅੰਗ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਕਵੀ ਨੇ ਬਹੁਤਾ ਜ਼ੋਰ ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਉਪਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਬਾਹਰਮੁੱਖੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਰਿਝਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸੰਘਰਸ਼-ਪ੍ਰਧਾਨ ਜੀਵਨ ਆਪਣੇ ਵਲ ਖਿਚ ਸਕਦਾ ਹੈ:

(1) ਅੱਖੀਆਂ

ਅਰੂਪ ਦੇ ਦੀਦਾਰ ਦੀ ਤੜਫ਼ਨ

ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ ਅੱਖੀਆਂ

ਪਰ ਰੂਪ ਦੇ ਕਰ ਸਾਮ੍ਹਣੇ

ਰੁਖ ਬਾਹਰ ਦਾ ਦੇ ਰਖੀਆਂ

ਦੇਖਣ ਨਜ਼ਾਰੇ ਸੋਹਿਣੇ, ਰੀਝਣ

ਤੇ ਰਚ ਰਚ ਜਾਣ, ਪਰ

ਮਿਟਦੀ ਨ ਤਾਂਘ ਅਰੂਪ ਦੀ

ਪਲ ਰੂਪ ਤੇ ਫਿਰ ਭੁੱਖੀਆ

(ਪੁਸਤਕ, ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਹਾਰ)