(Language is the medium by which commands and wishes are expressed subjectively and objectively perceived facts are indicated.")

ਸੈਪੀਅਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ,

"ਭਾਸ਼ਾ ਸਵੈ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਵਿਚਾਰਾਂ, ਭਾਵਾਂ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਸੰਚਾਰ ਦਾ ਇਕ ਖਾਲਸ ਮਨੁੱਖੀ ਅਤੇ ਗੈਰ ਜਮਾਦਰੂ ਢੰਗ ਹੈ।"

("Language is a purely human and non-instinctive method of communicating ideas, emotions and desires by means of system of voluntarily produced symbols")

ਕ੍ਰੋਚੇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ,

"ਭਾਸ਼ਾ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਉਚਾਰਿਤ ਧੁਨੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟਾਉ ਦੇ ਮਨੋਰਥ ਲਈ ਤਰਤੀਬ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।">

(Language is articulated, limited sound organized for the purpose of expression)

ਡਾ. ਭੋਲਾ ਨਾਥ ਤਿਵਾੜੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ,

"ਭਾਸ਼ਾ ਉਚਾਰਣ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਉਚਾਰਣ ਦੇ ਯੋਗ ਮਨ-ਮੰਨੀਆਂ (arbi- trary) ਧੁਨੀਆਂ, ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਦਾ ਉਹ ਸਿਲਸਲੇਵਾਰ ਪ੍ਰਬੰਧ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਕਾਰਣ ਇਕ ਸਮਾਜ ਦੇ ਲੋਕ ਭਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਲੈਣ ਦੇਣ ਕਰਦੇ ਹਨ।"

ਡਾ. ਪ੍ਰੇਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸਿੰਘ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ,

"ਜੀਭ ਦੁਆਰਾ ਉਤਪੰਨ ਧੁਨੀਆਂ ਜਾਂ ਬੋਲਾ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਭਾਸ਼ਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।"

ਉਪਰੋਕਤ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਅਸੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਮੁੱਖ ਮਨੋਰਥ ਵਕਤਾ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ/ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਹੈ। ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਇਕ ਸੁਤੰਤਰ ਪ੍ਰਬੰਧ ਹੈ। ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਆਧਾਰ ਧੁਨੀ-ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ। ਅਜਿਹੇ ਧੁਨੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਕਤਾ ਆਪਣੀ ਮਨ-ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਹਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਭਾਸ਼ਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮੂਹ ਦੇ ਸੰਘ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ/ਧੁਨੀਆਂ ਦਾ ਸਮੁੱਚਾ ਰੂਪ ਹੈ।

ਭਾਸ਼ਾ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ

ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹਰ ਵਸਤੂ ਦੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਕੁਝ ਸਿਫਤਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਇੰਝ ਕਹਿ ਲਵੋ ਕਿ ਹਰ ਵਸਤੂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਨਿਵੇਕਲੇ ਗੁਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਵਰਗੀਆਂ ਹੋਰ ਵਸਤੂਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੋਂਦ ਬਖਸ਼ਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵੀ ਇਕ ਵੱਖਰੀ ਹੋਂਦ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਵੀ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਤਾਵਾਂ ਜਾਂ ਨਿਵੇਕਲਾਪਨ ਹੈ।