ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਆਮ ਹੀ ਸੁਣੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਇਕ 70 ਕੁ ਸਾਲ ਦਾ ਬਜ਼ੁਰਗ, ਜਿਹੜਾ ਪਿਛਲੇ 15-20 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਤੇ ਕਦੀ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੁਆਰਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦੀ ਉਦਾਹਰਨ ਦੇਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ:-

(ਉਸਨੇ ਕੈਨੇਡਾ ਬਾਰੇ ਬੋਲਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।

"ਉੱਥੇ ਰੋਡਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਵਿੰਡੋ ਵੀ ਵੱਡੀਆਂ ਨੇ, ਪੀਪਲ ਗੁੱਡ ਆ। ਵਰਕ ਸੌਖਾ ਤੇ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਲੇਨ ਵੀ ਵਧੀਆ ਨੇ ਸਾਡੇ ਕਈ ਮਾੜੇ ਨੇ। ਉੱਥੇ ਘਰ ਵਿਚ ਤਾਂ ਬੰਦਾ ਬੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬਾਹਰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਅੱਖਾਂ ਤੱਤੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਪਣਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀਕ ਐਂਡ ਤੇ ਹੀ ਮਿਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬਾਕੀ ਐਲ ਰਾਈਟ ਹੈ।"

ਉਪਰੋਕਤ ਵਿਚਾਰ ਚਰਚਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਸੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਦੁਆਬੀ ਉਪਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਟਕਸਾਲੀ ਰੂਪ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅਲੋਪ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਲਗਭਗ 3-4 ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ 50 ਕੁ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਆਂ ਹੋਰਨਾਂ ਉਪਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਦੁਆਬੀ ਉਪਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਪਛਾਣ ਹੋਰ ਘੱਟ ਜਾਵੇਗੀ। ਭਾਵੇਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਗਿਆਨੀ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਬਾਰੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ 'ਚ ਕੋਈ ਖ਼ਤਰਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦੇ ਭਾਸ਼ਾਈ ਬੁਲਾਰਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੱਧ ਰਹੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਤੌਰ ਤੇ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਠੀਕ ਹੈ ਪਰ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਪੰਜਾਬੀ ਲਿਖਣ ਤੇ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦਿਨੋ-ਦਿਨ ਘਟਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਨਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਹਿੰਦੀ ਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਤਾਂ ਲਿਖਣੀ-ਪੜ੍ਹਨੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਪਰ ਪੰਜਾਬੀ ਨਹੀਂ। ਦੁਆਬੇ ਵਿਚ ਇਹ ਸਥਿਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਪੇਪਰ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਫੇਲ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਏ ਹਨ। ਅੱਜ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਉਪਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਭਣ ਲਈ ਵੱਡੇ ਯਤਨ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਜਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਲਈ ਸ਼ਰਧਾ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਓਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਾਰਥਕ ਨਤੀਜੇ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲ ਸਕਦੇ।