ਅਲੇਕਮ'। ਤਬਿ ਗੁਰੂ ਬਾਬੈ ਕਹਿਆ, 'ਅਲੇਖਮ ਅਸਲਾਮ, ਪੀਰ ਜੀ ਸਲਾਮਤਿ! ਆਈਐ, ਖੁਦਾਇ ਅਸਾਨੂੰ ਮਿਹਰਵਾਨੁ ਹੋਆ, ਤੁਸਾਡਾ ਦੀਦਾਰੁ ਪਾਇਆ'। ਤਬ ਇਨੇ ਉਨੋਂ ਦਸਤਪੋਸੀ ਕਰ ਬਹਿ ਗਏ। ਤਬ ਪੀਰ ਪੁਛਣਾ ਕੀਤੀ: 'ਜੋ ਨਾਨਕ! ਤੇਰਾ ਇਕੁ ਬੈਤੁ ਸੁਣਿ ਕਰਿ ਹੈਰਾਨ ਹੋਆ ਹਾਂ, ਅਸਾਂ ਆਖਿਆ ਜਿਸੁ ਏਹੁ ਬੈਤੁ ਆਖਿਆ ਹੈ ਤਿਸਦਾ ਦੀਦਾਰੁ ਦੇਖਾ ਹੈ'। ਤਬਿ ਬਾਬੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੀਉ ਅਸਾਨੂੰ ਨਿਵਾਜਸ਼ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਸਾਡਾ ਦੀਦਾਰ ਪਾਇਆ । ਤਬ ਪੀਰ ਕਹਿਆ: 'ਨਾਨਕ! ਇਸ ਬੈਤੁ ਦਾ ਬੇਆਨੁ ਦੇਹਿ, ਤੂੰ ਜੇ ਆਖਦਾ ਹੈਂ- ਹਿਕ ਹੈ ਨਾਨਕ ਦੂਜਾ ਕਾਹੈ ਕੂੰ ?

ਪਰੁ ਏਕੁ ਸਾਹਿਬ ਤੈ ਦੁਇ ਹਦੀ। ਕੇਹੜਾ ਸੇਵੀ ਤੇ ਕੇਹੜਾ ਰਦੀ?

ਤੂ ਆਖਦਾ ਹੈ ਹਿਕ ਜੇ ਇਕ ਹਿਕੁ ਹੈ. ਪਰ ਹਿੰਦੂ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜੋ ਅਸਾਂ ਵਿਚ ਸਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੁਸਲਮਾਨ ਆਖਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅਸਾਂ ਹੀ ਵਿਚਿ ਸਹੀ ਹੈ। ਆਖੂ ਵੇਖਾਂ ਕਿਸੁ ਵਿਚਿ ਸਹੀ ਕਰੇਹਾਂ? ਅਰੁ ਕਿਸ ਵਿਚਿ ਅਣਸਹੀ ਕਰੇਹਾਂ ?” ਤਬ ਬਾਬੇ ਨਾਨਕ ਕਹਿਆ: 'ਜੀ, ਹਿਕੇ ਸਾਹਿਬ ਹਿਕਾ ਹਦਿ। ਹਿਕੇ ਸੇਵਿ ਤੇ ਦੂਜਾ ਰਦਿ।'

ਸਲੋਕ॥ ਸਦਾ ਸਦਾ ਸੋ ਸੇਵੀਐ ਜੋ ਸਭ ਮਹਿ ਰਹੈ ਸਮਾਇ॥

ਅਵਰੁ ਦੂਜਾ ਕਿਉ ਸੇਵੀਐ ਜੰਮੈ ਤੈ ਮਰਿ ਜਾਇ"॥ (ਪੰਨਾ ੫੦੯)

੧. 'ਤਬ ਇਨੇ ਉਨੇ ਦੀ ਥਾਂ ਪਾਠਾਂਤ੍ਰ ‘ਤਬ ਗਲੇ ਮਿਲ ਕਰ ਭੀ ਹੈ।

੨. ‘ਦੇਖਾ ਹੈ' ਦੀ ਮੁਰਾਦ ਦੇਖਾਂਹੇ ਦੇਖੀਏ`। ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਡਿੱਠਾ ਹੈ ਨਹੀਂ। ਹਾਫ਼ਜ਼ਾਬਾਦੀ ਨੁਸਖੇ ਵਿਚ ਪਾਠ ਬੀ ਦਿਖਾਹੇ' ਹੈ।

੩. ਜਵਾਬ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਚੁਕੇ ਹਨ 'ਹਿਕੇ ਸਾਹਿਬੁ ਹਿਕਾ ਹਦ, ਹਿਕੇ ਸੇਵ ਤੇ ਦੂਜਾ ਰਦ । ਕਿਸੇ ਉਤਾਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪ ਆਪਣੀ ਯਾਦੇਂ ਅਗਲਾ ਸਲੋਕ ਪਾ ਦਿਤਾ ਜੇ ਮ:੩ ਦਾ ਹੈ।

੪. ਇਹ ਸਲੋਕ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਵਿਚ ਤੀਸਰੀ ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ ਦਾ ਗੂਜਰੀ ਦੀ ਵਾਰ ਵਿਚ ਹੈ। ਲਿਖਾਰੀ ਦੀ ਭੁੱਲ ਹੈ ਏਥੇ ਦੇਣਾ।