ਸੀਹੋ' ਬੋਲਿਆ: 'ਜੋ ਅਸੀਂ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਕੇ ਸਿਖ ਹਾਂ । ਤਬ ਰਾਤਿ ਕੈ ਸਮੈਂ ਉਸ ਮਰਦ ਪੁਛਿਆ ਤੁਸੀਂ ਕਹਾਂ ਚਲੇ ਹਉ? ਤਬ ਸੈਦੇ ਬੋਲਿਆ ਜੋ 'ਜੀ ਅਸੀਂ ਨਿਤਾਪ੍ਰਤ ਪਹਰੁ ਰਾਤਿ ਨੁ ਖੇਆਜੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਣਿ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਸਾਡੇ ਗੁਰੂ ਖੋਆਜੇ ਤੇ ਹੀ ਪਾਇਆ ਹੈ ਤਬ ਸੈਦੇ ਪੁਛਿਆ: 'ਜੀ ਤੁਸੀਂ ਕਉਣ ਹਉ? ਕਿਥੇ ਜਾਵਹੁਗੇ?' ਤਬ ਓਹੁ ਮਰਦੁ ਬੋਲਿਆ, ਜੋ 'ਮੈਂ ਖੋਆਜਾ ਹਾਂ, ਗੁਰੂ ਪਾਸਿ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਨਿਤਪ੍ਰਤਿ ਇਤੁ ਸਮੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰਣਿ। ਆਜੁ ਮਛਲੀ ਭੇਟਿ ਲੈ ਚਲਿਆ ਹਾਂ।' ਤਦ ਸੈਦੇ ਸੀਹੋਂ ਆਇ ਪੈਰੀ ਪੈਰ ਪਏ, ਆਖਿਓਨੈ: 'ਜੀ! ਅਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ-ਗੁਰੂ ਤੁਸਾਂ ਤੇ ਪਾਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹਉ ਜੋ- ਅਸੀਂ ਨਿਤਾਪ੍ਰਤਿ ਸੇਵਾ ਕਰਣਿ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਅਜੁ ਗੁਰੂ ਜੀ ਕੀ ਭੇਟਿ ਮਛੁਲੀ ਲੈ ਚਲੇ ਹਾਂ-'। ਤਦਹ ਖੁਆਜੇ ਖਿਦਰਿ ਆਖਿਆ: ਏ ਸਾਹਿਬ ਕੇ ਲੋਕ! ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਓਹੁ ਪਉਣੁ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰ ਓਸ ਤੇ ਉਪਜਿਆ ਹਾਂ, ਅਰ ਕਈ ਵਾਰ ਉਸ ਮਹਿ ਸਮਾਇ ਗਇਆ ਹਾਂ । ਤਬ ਸੈਦੇ ਅਤੇ ਸੀਹੈ ਜਾਤਿ ਘੇਹੋ ਦੋਵੈ ਸਿਖ ਆਇ ਗੁਰੂ ਪਾਸਿ ਪੈਰੀ ਪਏ। ਤਦਹੂੰ ਗੁਰੂ ਪੁਛਿਆ: 'ਅਜੁ ਤੁਸੀ ਇਸ ਵਖਤੇ ਕਿਉਂ ਆਏ? ਆਗੇ ਦਿਨਿ ਚੜੇ ਆਵਤੇ । ਤਬ ਸੈਦੇ ਘੇਹੁ ਦੁਹੀਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਿ ਸੁਣਾਈ ਖੁਆਜੇ ਮਿਲੇ ਕੀ। ਤਬ ਬਾਬਾ ਬੋਲਿਆ:- ਸਲੋਕੁ ਮ:੨° ॥

ਅਠੀ ਪਹਿਰੀ ਅਠ ਖੰਡ ਨਾਵਾ ਖੰਡੁ ਸਰੀਰੁ॥

ਤਿਸੁ ਵਿਚਿ ਨਉ ਨਿਧਿ ਨਾਮੁ ਏਕੁ ਭਾਲਹਿ ਗੁਣੀ ਗਹੀਰੁ॥

੧. ਅਤੇ ਸੀਹੇ ਹਾਂ:ਬਾ:ਨੁ: ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹੈ।

੨. ਏਥੇ 'ਅਸੀਂ ਭੀ ਖੁਆਜੇ ਪਾਸ ਹੀ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ । ਪਾਠ ਹਾ: ਬਾ: ਨੁ: ਵਿਚ ਵਾਧੂ ਹੈ।

੩. 'ਸੀਹੇ' ਦੀ ਥਾਂ ਹਾ:ਬਾ:ਨੁਸਖੇ ਵਿਚ 'ਘੇਰੇ' ਹੈ।

੪. ਇਹ ਸਲੋਕ ਦੂਸਰੇ ਪਾਤਸਾਹ ਜੀ ਦਾ ਹੈ। ਲਿਖਾਰੀ ਦੀ ਭੁੱਲ ਹੈ।