ਮ:੨ ॥ ਅਗੀ ਪਾਲਾ ਕਿ ਕਰੇ ਸੂਰਜ ਕੇਹੀ ਰਾਤਿ॥
ਚੰਦ ਅਨੇਰਾ ਕਿ ਕਰੇ ਪਉਣ ਪਾਣੀ ਕਿਆ ਜਾਤਿ॥
ਧਰਤੀ ਚੀਜੀ ਕਿ ਕਰੇ ਜਿਸੁ ਵਿਚਿ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਹੋਇ॥
ਨਾਨਕ ਤਾ ਪਤਿ ਜਾਣੀਐ ਜਾ ਪਤਿ ਰਖੈ ਸੋਇ॥੨॥(ਪੰਨਾ ੧੪੯-੫੦)
ਜਦ ਗੁਰੂ ਬਾਬੇ ਇਹੁ ਸਲੋਕ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਅਨਭੀ' ਸਰੇਵੜਾ ਆਇ ਪੈਰੀ ਪਇਆ। ਨਾਉ ਧਾਰੀਕੁ ਸਿਖ" ਹੋਅ। ਗੁਰੂ ਗੁਰੂ ਲਗਾ ਜਪਣਿ॥ ਤਿਤੁ ਮਹਲਿ ਬਿਸਮਾਦਿ ਵਿਚਿ ਧਨਾਸਰੀ ਦੇਸ ਏਹ ਵਾਰੁ ਹੋਈ ਸਾਪੂਰਨ ਮਾਝ ਕੀ, ਤਦਹੁੰ ਸੈਦੇ ਘੇਹੇ ਲਿਖੀ ਸੰਪੂਰਨੁ ਪੜਣੀ॥ ਤਬ ਧਨਾਸਰੀ ਦੇਸਿ ਬਹੁਤੁ ਨਾਉ ਧਰੀਕ ਸਿਖ" ਹੋਏ। ਇਕ ਮੰਜੀ ਊਹਾ ਭੀ ਹੈ। ਬੋਲਹੁ ਵਾਹਿਗੁਰੂ। ਤਦਹੂੰ ਬਾਬਾ ਜੀ ਓਥਹੁੰ ਰਵਦੇ ਰਹੇ।
੪੪. ਕਉਡਾ ਰਾਖਸ਼
ਤਦਹੁ ਸਮੁੰਦ੍ਰ ਕੀ ਬਰੇਤੀ ਕੇ ਅਧ ਵਿਚਿ ਭਖ ਬਿਲਾਇਤਿ ਨਿ? ਹੈ। ਊਹਾ ਰਾਕਸ਼ ਆਦਮੀ ਭਖਦਾ ਥਾ। ਧਨਾਸਰੀ ਦੇਸ ਕਾ । ਤਹਾਂ ਬਾਬਾ ਜਾਇ ਪ੍ਰਗਟਿਆ, ਨਾਲਿ ਸੈਦੋ ਸੀਹੋ ਜਾਟ ਜਾਤ ਘੇਹੇ ਥੋਂ। ਤਬ ਰਾਕਸੁ ਆਇਆ ਦੇਖਿ ਕਰ ਕੜਾਹਾ ਤਪਾਇਆ। ਤਬ ਬਾਬੇ ਜੋਗੁ ਪਕੜਿ ਲੈ
੧. ਇਹ ਸਲੋਕ ਮ:੨ ਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਲਿਖਾਰੀ ਤੋਂ ਉਤਾਰੇ ਵੇਲੇ ਉਪਰਲੇ ਸਲੋਕ ਦੇ ਨਾਲ ਲਗਦਾ ਇਹ ਸਲੋਕ ਭੀ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ।
੨. 'ਅਨਭੀ' ਦੀ ਥਾਂ ਹਾ:ਬਾ:ਨੁ: ਵਿਚ ਪਾਠ 'ਆਇਕੇ' ਗਾਲਬਨ, ਅਨਭੀ' ਯਾ 'ਨਾਰਭੀ' ਸਰੋਵੜੇ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ। ੪. 'ਸਿਖ' ਪਾਠ ਹਾ:ਬਾ:ਨੁ: ਦਾ ਹੈ।
੩.ਆਇ ਹਾ:ਬਾ:ਨੁ: ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹੈ।
੫. 'ਸਿਖ ਪਾਠ ਹਾ:ਬਾ:ਨੁ: ਦਾ ਹੈ।
੬. 'ਭਖ' ਪਾਠ ਹਾ:ਬਾ:ਨੁ:ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹੈ।
੭. 'ਨਿ' ਪਾਠ ਹਾ:ਬਾ:ਨ:ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹੈ।
੮. 'ਕਾ'ਦੀ ਥਾਂ ਹਾ:ਬਾ:ਨ: ਵਿਚ'ਤੇ ਚੱਲੇ ਹੈ।
੯. ਹਾ:ਬਾ:ਨੁ: ਵਿਚ ਐਉਂ ਪਾਠ ਹੈ:-ਨਾਲ ਸੈਦ ਅਤੇ ਘੇਹੇ ਅਤੇ ਸੀਹੋ ਜਟ ਥੇ।
