ਤਬ ਓਥਹੁ ਚਲੈ! ਪੈਂਡੇ ਵਿਚ ਠਗ ਮਿਲਿ ਗਏ। ਦੇਖਿ ਕਰਿ ਆਖਿਓਨੇ: 'ਜਿਸਦੇ ਮੁਹਿ ਵਿਚਿ ਐਸੀ ਜੋਤਿ ਹੈ, ਸੋ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਦੇ ਪੱਲੇ ਬਹੁਤੁ ਦੁਨੀਆ ਹੈ, ਪਰ ਗੁਝੀ ਹੈ'। ਤਬਿ ਬਾਬੇ ਦੇ ਚਉਫੇਰਿ ਆਇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਤਬਿ ਦਰਸਨੁ ਦੇਖਣੇ ਨਾਲਿ ਸਭ ਆਇ ਅਦਰਹੁ ਨਿਬਲੁ ਭਏ। ਤਬਿ ਗੁਰੂ ਪੁਛਿਆ: 'ਤੁਸੀ ਕਵਨ ਅਸਹੁ ?' ਤਬਿ ਉਇ ਕਹਿਨਿ: 'ਅਸੀ ਠੱਗ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਮਾਰਣ ਕਉ ਆਏ ਹਾਂ । ਤਬਿ ਬਾਬੇ ਆਖਿਆ: 'ਭਲਾ ਹੋਵੈ, ਇਕੁ ਕੰਮੁ ਕਰਿਕੈ ਮਾਰਹੁ’। ਤਬਿ ਓਨਾ ਕਹਿਆ: 'ਕੰਮ ਕੇਹਾ ਹੈ ?' ਤਬਿ ਬਾਬੇ ਕਿਹਾ 'ਓਹੁ ਜੋ ਧੂੰਆਂ ਨਦਰਿ ਆਂਵਦਾ ਹੈ, ਤਹਾਂ ਤੇ ਆਗ ਲੇ ਆਵਹੁ ਮਾਰਿ ਦਾਗੁ ਦੇਹੁ।' ਤਬਿ ਠੱਗਾਂ ਆਖਿਆ: 'ਕਹਾਂ ਆਗਿ ਕਹਾਂ ਹਮਿ, ਮਾਰਿ ਦੂਰਿ ਕਰਹਿ। ਤਬਿ ਇਕਨਾ ਆਖਿਆ: 'ਅਸਾਂ ਬਹੁਤ ਜੀਅ ਮਾਰੇ ਹੈਨਿ, ਪਰੁ ਹਸਿ ਕਰਿ ਕਿਸੇ ਨਾਹੀ ਕਹਿਆ- ਜੋ ਮਾਰੂ-ਆਸਾਂ ਤੇ ਕਿਹਾ" ਜਾਂਦਾ ਹੈ?' ਤਬਿ ਦੁਇ ਠਗ ਦਉੜੇ ਆਗਿ ਨੂੰ। ਜਬ ਜਾਵਨਿ ਤਾਂ ਅਗੈ ਚਿਖਾ ਪਈ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਗਣ ਤੇ ਜਮ ਗਣ ਖੜੇ ਝਗੜਦੇ ਹੈਂ। ਤਬਿ ਠਗਾਂ ਪੁਛਿਆ: 'ਤੁਸੀ ਕਵਨ ਹਉ ? ਕਿਉਂ ਝਗੜਦੇ ਹਉ?' ਤਬਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਹਿਆ: 'ਅਸੀਂ ਜਮ ਗਣ ਹਾਂ, ਆਗਿਆ ਪਾਇ“ ਪਰਮੇਸਰ ਕੀ ਨਾਲਿ ਇਸ ਜੀਅ ਕਉ ਕੁੰਭੀ ਨਰਕਿ ਲੈ ਚਾਲੇ ਹੈਂ"। ਅਤੇ ਇਹ ਪਿਛਹੁੰ ਰਾਮ ਗਣ ਆਏ ਹਨਿ, ਅਸਾਂ ਤੇ ਖੋਸ ਲੈ ਚਲੇ ਹੈਂ।