ਆਪਣੇ ਕੰਤ ਪਿਆਰੀ ਸਾ ਸੋਹਾਗਣਿ ਨਾਨਕਾ ਸਾ ਸਭਰਾਈ॥

ਐਸੇ ਰੰਗਿ ਰਾਤੀ ਸਹਜ ਕੀ ਮਾਤੀ ਅਹਿਨਿਸਿ ਭਾਇ ਸਮਾਣੀ॥

ਸੁੰਦਰਿ ਸਾਇ ਸਰੂਪ ਬਿਚਖਣਿ ਕਹੀਐ ਸਾ ਸਿਆਣੀ ॥੪॥੨॥੪॥ (ਪੰਨਾ ੭੨੨)

ਤਬਿ ਗੁਰੁ ਕੀ ਪੈਰੀ ਆਇ ਪਈਆ। ਗਲ ਵਿਚਿ ਪਲਾ ਪਾਇ ਕਰਿ ਖੜੀਆ ਹੋਈਆ। ਆਖਣਿ ਲਗੀਆਂ : 'ਅਸਾਡੀ ਗਤਿ ਕਿਉ ਕਰਿ ਹੋਵੈ? ਅਤੇ ਇਸ ਕਿਆਹ ਸਿਰਹੁ ਘੜਾ ਕਿਉ ਕਰਿ ਉਤਰੈ ? ਤਬਿ ਗੁਰੂ ਬਾਬੇ ਆਖਿਆ: 'ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਕਰਿਕੈ ਇਸ ਦਿਅਹੁੰ ਸਿਰਹੁੰ ਘੜਾ ਉਤਾਰਹੁ। ਅਤੇ ਤੁਸਾਡੀ ਭੀ ਗਤਿ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੁਸੀਂ ਗੁਰੂ ਗੁਰੂ ਜਪਹੁ । ਤਬਿ ਓਹੁ ਆਇ ਪੈਰੀ ਪਈਆਂ: ਨਾਉ ਧਰੀਕ ਸਿਖਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ॥ ਬੋਲਹੁ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ॥

੨੪.ਕਲਜੁਗ

੧. ਪਾਠਾਂਤ੍ਰ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੈ।

੨. ਹਾ:ਬਾ:ਨੁ: ਪਾਠ ਹੈ 'ਸਿਖਣੀਆ'।

੩. ਤਬ ਬਾਬਾ ਤੋਂ.. ਬਹੁਤ ਆਈ ਤਕ ਹਾ:ਬਾ:ਨੁ: ਦਾ ਪਾਠ ਹੈ। ਵਲੈਤੀ ਨੁਸਖੇ ਵਿਚ ਪਾਠ ਐਉਂ ਹੈ; ਅੰਧੀ ਹੋਇ'।