ਫਿਰ ਮੈਂ ਸੁਪਰਮਾਰਕਿਟ 'ਚ ਨੈਸ਼ਨਲ ਇਨਕੁਆਰਰ ਦੇਖਿਆ। ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਵਾਰੀ ਦੇਖ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉੱਥੇ ਪਿਛੋਕੜ 'ਚ ਲੱਗਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਅਚਣਚੇਤ ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ਼ 'ਚ ਇਕ ਵਿਚਾਰ ਨੇ ਲਿਸ਼ਕਾਰਾ ਮਾਰਿਆ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, ਜੇਕਰ ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਪੁਸਤਕ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਚਲ ਜਾਏ, ਤਾਂ ਯਕੀਨਨ ਚਾਰ ਲੱਖ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਖਰੀਦ ਲੈਣਗੇ।

ਨਿਸਾਨਾ ਬਨਾਉਣ ਦੇ ਤਕਰੀਬਨ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਨਿਊਯਾਰਕ ਦੇ ਹੰਟਰ ਕਾਲਜ 'ਚ ਛੇ ਸੌ ਟੀਚਰਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਭਾਸ਼ਣ ਦਿਤਾ। ਲੈਕਚਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਕ ਮਹਿਲਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬੋਲੀ, "ਤੁਹਾਡਾ ਲੈਕਚਰ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਇੰਟਰਵਿਊ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਇਹ ਰਿਹਾ ਮੇਰਾ ਕਾਰਡ।" ਮੈਨੂੰ ਬਾਅਦ 'ਚ ਪਤਾ ਚੱਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਫ੍ਰੀਲਾਂਸ ਪੱਤਰਕਾਰ ਸੀ ਤੇ ਨੈਸ਼ਨਲ ਇਨਕੁਆਰਰ 'ਚ ਲੇਖ ਲਿਖਦੀ ਸੀ। "ਦ ਟਵਾਇਲਾਇਟ ਜ਼ੋਨ" ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਵਸਤੂ ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ 'ਚ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ, ਓਹ, ਇਹ ਚੀਜ ਸਚਮੁੱਚ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਲੇਖ ਛਪ ਗਿਆ ਤੇ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਵਿਕਰੀ ਵਧਣ ਲੱਗੀ।

ਮੈਂ ਇਹ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ 'ਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਉਹ ਪੱਤਰਕਾਰ ਵੀ ਸ਼ਾਮਿਲ ਸੀ। ਲੰਮੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਸੰਖੇਪ 'ਚ ਕਹਿਆ ਜਾਏ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਸਾਲ ਇਕ ਲੱਖ ਡਾਲਰ ਦੀ ਕਮਾਈ ਨਹੀਂ ਹੋ ਪਾਈ। ਸਾਡੀ ਕਮਾਈ 92,347 ਡਾਲਰ ਸੀ। ਲੇਕਿਨ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਗਮਗੀਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਇਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਇਹ ਕਾਰਗਰ ਨਹੀਂ ਹੈ?" ਨਹੀਂ, ਇਸਦੀ ਬਜਾਇ ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸੀ, "ਇਹ ਅਦਭੁੱਤ ਹੈ!" ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜੇਕਰ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਇਕ ਲੱਖ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਇਹ ਦਸ ਲੱਖ ਲਈ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ?" ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਲੇਕਿਨ ਲੱਗਦਾ ਤੇ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ।"

ਮੇਰੇ ਪਬਲੀਸ਼ਰ ਨੇ ਚਿਕਨ ਸੂਪ ਫਾਰ ਦ ਸੇਲ ਪੁਸਤਕ ਲਈ ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਰਾਇਲਟੀ ਦਾ ਚੈਕ ਕਟਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਸਤਖਤ 'ਚ ਇਕ ਸਮਾਇਲੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਸ ਲੱਖ ਡਾਲਰ ਦਾ ਚੈਕ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।

ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਸਦੀ ਪਰਖ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹਾਂ। ਕੀ ਇਹ ਰਹੱਸ ਸਚਮੁੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਬਿਲਕੁਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੇ ਪੂਰੀ