20
ਝੱਖੜਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੂਫਾਨਾ ਮੇਰੇ, ਪੈਰ ਨਾ ਡੋਲਣ ਦੇਵੀਂ।
ਸੂਲੀ ਤੇ ਵੀ ਟੰਗਿਆ ਹੋਵਾਂ, ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲਣ ਦੇਵੀਂ।
ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਾਲੋਂ ਭਾਵੇਂ, ਟੁੱਟੀ ਸਾਂਝ ਏ ਸਾਡੀ,
ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸਾਡੀ ਜੀਭ ਨਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦੇਵੀਂ।
ਜਦ ਵੀ ਉੱਡਦੇ ਹੋਣ ਕਬੂਤਰ, ਠੰਢੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹਵਾਵਾਂ,
ਬਿਰੀਆਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਉੱਡਣ ਦੇ ਲਈ, ਪਰ ਨਾ ਤੋਲਣ ਦੇਵੀਂ।
ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ ਜੇ ਮੇਰਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਗਨ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ,
ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਿੱਸ ਨਾ ਘੋਲਣ ਦੇਵੀਂ।
ਜਿਹਨੇ ਵੀ, ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਪੁੱਛਣਾ, ਮੇਰੇ ਮੱਥੇ ਲੱਗੇ,
ਮੇਰੇ ਮਗਰੋਂ ਜੱਗ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਕਬਰ ਨਾ ਫੋਲਣ ਦੇਵੀਂ।
ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ-ਹੱਯਾਤੀ, ਇੱਕੋ ਅਰਜ਼ ਗੁਜ਼ਾਰਾਂ,
ਉੱਚੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਨੀਵੇਂ ਸਿਰ ਦੀ ਪੱਗ ਨਾ ਰੋਲਣ ਦੇਵੀਂ।
-0-
