37
ਮੈਂ ਜ਼ੁਲਫਾਂ ਦੀ ਛਾਵੇਂ ਬਹਿਣ ਦਾ ਆਦੀ ਨਈਂ।
ਅਹਿਸਾਨਾਂ ਦੇ ਪੱਥਰ ਸਹਿਣ ਦਾ ਆਦੀ ਨਈਂ।
ਸੂਲੀ ਚਾੜ੍ਹ ਤੇ ਭਾਵੇਂ ਚਮੜੀ ਲਾਹ ਦੇਵੇਂ,
ਜ਼ੁਲਮਾਂ ਅੱਗੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦਾ ਆਦੀ ਨਈਂ।
ਮੈਂ ਬੁੱਤ ਸ਼ਿਕਨ ਹਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਜਾਣਦੀ ਏ,
ਮੈਂ ਬੁੱਤਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਢਹਿਣ ਦਾ ਆਦੀ ਨਈਂ।
ਮੈਨੂੰ ਗੁੜ੍ਹਤੀ ਦਿੱਤੀ 'ਕਰਬਲਾ' ਵਾਲੇ ਨੇ,
ਮੌਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਆਦੀ ਨਈਂ।
ਪਾਣੀ ਵਾਂਗੂੰ ਪੀ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜ਼ੁਲਮਾਂ ਨੂੰ,
ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਦਾ ਆਦੀ ਨਈਂ।
ਮਹਿਕ ਮੇਰੀ ਤੋਂ ਹਰ ਸ਼ੈਅ 'ਬਾਬਾ' ਮਹਿਕੇਗੀ,
ਫਜਰੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸ਼ਾਮੀਂ ਲਹਿਣ ਦਾ ਆਦੀ ਨਈਂ।
-0-
