ਗੀਤ
ਸਿਰ ਤੇ ਖ਼ੌਫ਼ ਦੇ ਪਹਿਰੇ ਲੱਗੇ, ਕਿਸਰਾਂ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਵਾਂ।
ਫੁੱਲ ਕਦੇ ਨਈਂ ਖਿੜਦੇ ਵੇਖੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਖ਼ਜ਼ਾਵਾਂ।
ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿੰਜ ਲਿਆਵਾਂ, ਬਦੋ ਬਦੀ ਮੈਂ ਹਾਸੇ,
ਕਣੀਆਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਨਈਂ ਮੁੱਕੇ, ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਚੁਮਾਸੇ।
ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਘੁੱਪ ਹਨੇਰਾ, ਮੱਥੇ ਕਿੰਜ ਲਿਸ਼ਕਾਵਾਂ।
ਸ਼ੀਂਹ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਏ, ਗਿੱਦੜ ਦੇ ਸੌ ਸਾਲ।
ਤੇਰਾ ਸਾਥ ਨਈਂ ਦੇਣਾ ਹੁਣ ਤੇ, ਤੋਤੇ ਵਾਲੀ ਫਾਲ।
ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਆ ਵੜੀਆਂ ਨੇ, ਜੰਗਲ ਛੱਡ ਬਲਾਵਾਂ।
ਹੱਥੋਂ ਉਹ ਕੰਮ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ ਦਿਲ ਵੀ ਜਿਹਨੂੰ ਮੰਨੇ।
ਢੋਲਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਲੈ ਨਈਂ ਸਕਦੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਛੈਣੇ ਛੰਨੇ।
ਤੂੰ ਨਈਂ ਲਗਦਾ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਿਸਰਾਂ ਸੱਚ ਲੁਕਾਵਾਂ।
ਸਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰੋਈਆਂ ਤੂੰ ਨੇ, ਖ਼ੌਫ ਦੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ।
ਆਪਣੇ ਵੱਲੇ ਕਰ ਲਈਆਂ ਨੇ ਮੁਲਕ ਦੀਆਂ ਅਖਬਾਰਾਂ।
ਮੈਂ ਵਸਨੀਕ ਆਜ਼ਾਦ ਵਤਨ ਦਾ, ਦੱਸੋ ਕਿੰਝ ਅਖਵਾਵਾਂ?
