2
ਹਾਰ ਕਦੇ ਨਈਂ ਪੈਂਦੇ ਵੇਖੇ ਹਾਰੇ ਨੂੰ।
ਚੰਨ ਕਦੇ ਨਈਂ ਲਿਖਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਤਾਰੇ ਨੂੰ।
ਏਸੇ ਲਈ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਮੇਰਾ ਚਰਚਾ ਏ,
ਹੱਥ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਾਵਾਂ, ਪੱਥਰ ਭਾਰੇ ਨੂੰ।
ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਭੜੋਲੇ ਸੁੱਖਣੇ ਵੇਖੇਂਗਾ,
ਹੁਣ ਵੀ ਜੇ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਹੱਕ ਮੁਜ਼ਾਰੇ ਨੂੰ।
ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਚਿੰਤਾ ਲੱਗੀ ਏ,
ਕਿਸਰਾਂ ਸ਼ਹਿਦ ਬਣਾਵਾਂ, ਪਾਣੀ ਖਾਰੇ ਨੂੰ।
ਕਿੰਨੇ ਪਿੰਡ ਰੁੜ੍ਹੇ ਨੇ ਪਰਲੇ ਪਾਸੇ ਦੇ,
ਪੁਲ ਹੋਵੇ ਤੇ ਵੇਖਾਂ, ਓਸ ਖਸਾਰੇ ਨੂੰ।
ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਵੀ ਮੁਰਸ਼ਿਦ ਚਿੱਟਾ ਹਾਥੀ ਏ,
ਐਵੇਂ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਕੱਢੀਆਂ ਓਸ ਵਿਚਾਰੇ ਨੂੰ।
ਚੌਕਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਮੱਥੇ ਭਿੜਦੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ,
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਨਈਂ ਤੱਕਦੇ ਲਾਲ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨੂੰ।
ਬੁਜ਼ਦਿਲ ਵਾਂਗੂੰ ਬਾਬਾ ਨਜਮੀਂ ਡੁੱਬਣਾ ਨਈਂ,
ਲੱਗਣ ਜਾਂ ਨਾ ਲੱਗਣ, ਹੱਥ ਕਿਨਾਰੇ ਨੂੰ।
-0-
