ਅਗਾਂਹ ਵੱਧ ਕੇ ਪਿਛਾਂਹ ਨਾ ਜਦ ਹੋਏ,

ਪੈਰਾਂ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਛੱਡਤੀ

*

 

ਨੀ ਮੈਂ ਅੱਕ ਦਾ ਦੰਦਾਸਾ ਮਲ ਕੇ,

ਖੇੜਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਸ ਪਈ

*

 

ਮਾਏ ! ਵਾਰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਮਿਰਚਾਂ,

ਬਨੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਾਂ ਬੋਲਿਆ

*

 

ਅਸੀਂ ਆਪ ਤਮਾਸ਼ਾ ਬਣ ਗਏ,

ਤਮਾਸ਼ੇ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ

*

 

ਜੰਜ ਵੇੜ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਆਣ ਖਲੋਤੀ,

ਪਟੋਲਿਆਂ 'ਚ ਲੁਕਦੀ ਫਿਰਾਂ

*