ਇਹ ਅੱਖਰ

ਸੌਣ ਲੱਗਿਆ ਮੇਰੀ ਬਾਂਹ 'ਤੇ

ਸਿਰ ਰੱਖਦੇ

ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਵੇ, ਵਾਲਾਂ 'ਚ ਹੱਥ ਫੇਰਦੇ

ਹੰਝੂ ਪੂੰਝਦੇ

ਮਹਿਬੂਬ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਅੱਖਰ

 

ਇਹ ਖਿਆਲ ਰੱਖਦੇ

ਮਾੜਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦਿੰਦੇ

ਰੋਣ ਵੇਲ਼ੇ ਤਾਂ ਉੱਕਾ ਹੀ ਨਹੀਂ

ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ

ਬੱਸ! ਬੜਾ ਹੋ ਗਿਆ

ਐਵੇਂ ਕਿਸੇ ਉਦਾਸ ਗ਼ਜ਼ਲ ਨੂੰ

ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਮਾਰੀ

ਕੋਈ ਕਵਿਤਾ ਨਾ ਕਹੀਂ

 

ਉਦੋਂ ਹੀ ਹਾਸੇ ਵਰਗੇ ਦੋ ਅੱਖਰ

ਮੇਰੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਧਰਦੇ

ਗਾਉਣ ਲਗਦੇ

'ਚੰਨ ਵੇ ਸ਼ੌਕਣ ਮੇਲ਼ੇ ਦੀ...’

 

ਇਹ ਅੱਖਰ ਦੋਸਤ ਬਣ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਦੇ

ਦੁਨੀਆਂ ਛੱਡ ਗਏ ਦੋਸਤ ਨੂੰ

ਯਾਦ ਕਰਦਾਂ ਤਾਂ