ਤੂੰ ਬੁੱਲਾਂ ਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ।
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਕੇ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਤੈਥੋਂ ਬਿਨ ਵੀ ਰੰਗ 'ਤੇ ਉਝ ਬਹੁਤ ਸਨ,
ਮੇਰਾ ਇਹ ਮਨ ਕਿਉਂ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਪਰਚਿਆ।
ਦਿਲ ਮਿਲਾਂ ਕੇ ਲੀਕਾਂ ਕਿਉਂ ਨਾ ਮੇਲੀਆਂ,
ਪੱਥਰ ਕਿੱਦਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਤੂੰ ਡਾਢਿਆ।
ਸੁੱਕ ਵੀ ਜਾਵਾਂ ਤਾਂ ਵੀ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਆ,
ਮਹਿਕਾਂ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਬੜਾ ਹਾਂ ਮਹਿਕਿਆ।
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹਾਂ ਮਿਲਾਈ ਜੇ,
ਦੇਣਗੇ ਇਹ ਭੰਨ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ੀਸ਼ਿਆ।
ਕੋਲ ਮੇਰੇ ਬਚਿਆ ਕੱਲਾ ਮੈਂ ਹੀ ਬੱਸ,
ਜਿਸਦਾ ਜੋ ਜੋ ਸੀ ਉਹ ਕੱਡ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਰਾਤ ਸਮਝ ਕੇ ਸੌਂ ਗਏ,
ਕਿਸਦੀ ਖਾਤਿਰ ਜਗ ਰਿਹਾਂ ਹੈ ਦੀਵਿਆ।
