

ਦੂਰ, ਸ਼ਮਅ-ਏ-ਖ਼ਿਆਲਾ ਕੇ ਮਾਨਿੰਦ
ਸ਼ਮਅ ਵਾਦੀ ਕੀ ਝਿਲਮਿਲਾਤੀ ਹੈ
ਯਾਸ ਕੇ ਬੇਕਰਾਂ' ਅੰਧੇਰੇ ਮੈਂ
ਏਕ ਉਮੀਦ ਮੁਸਕਰਾਤੀ ਹੈ !
ਦੂਰ ਪਰਬਤ ਕੇ ਪਾਸ ਚਰਵਾਹਾ
ਖੋ ਗਇਆ ਗ਼ਮ-ਫ਼ਜ਼ਾ ਤਰਾਨੋਂ ਮੇਂ,
ਬੰਨ ਕਰਤੀ ਹੈ ਰੂਹੇ-ਜ਼ਖ਼ਮ-ਆਲੂਦ
ਬਾਂਸੁਰੀ ਕੀ ਨਹੀਫ਼' ਤਾਨੋਂ ਮੇਂ !
ਤੇਰੇ ਜਾਨੇ ਕਾ ਗ਼ਮ ਭੁਲਾਤਾ ਹੂੰ
ਤੇਰੇ ਆਨੇ ਕੀ ਯਾਦ ਆਤੀ ਹੈ,
ਹਾਏ ਇਸ ਬੇਬਸੀ ਕੇ ਆਲਮ ਮੈਂ
ਕਿਸ ਜ਼ਮਾਨੇ ਕੀ ਯਾਦ ਆਤੀ ਹੈ !
ਸ਼ਬ ਕੋ ਵੀਰਾਨ ਰਹਿਗੁਜ਼ਾਰੋਂ ਸੇ
ਸਰ ਝੁਕਾਏ ਹੂਏ ਗੁਜ਼ਰਤਾ ਹੂੰ,
ਕਹਿਕਹੋਂ ਮੈਂ ਕਰਾਰਾ ਖੋਇਆ ਥਾ
ਆਂਸੂਓਂ ਮੇਂ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਤਾ ਹੂੰ