ਮੁਆਫ਼ਿਕ਼
muaafikaa/muāfikā

Definition

ਅ਼. [مُوافِق] ਵਿ- ਵਫ਼ਕ਼ (ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਅਥਵਾ ਤੁੱਲ ਹੋਣ) ਦਾ ਭਾਵ. ਅਨੁਕੂਲ.
Source: Mahankosh